Verrassende, schokkende of bijzondere belevenissen van mensen.

Geheel onverwachts krijg ik, Bénazir, op 3 januari 2012 het zo benauwd tijdens mijn spreekuur, dat ik nog geen uur later op de intensive care lig. Longontsteking werd er geconstateerd en een paar dagen later word ik met spoed overgebracht naar de hartbewaking. Mijn familie en vrienden schrikken zich kapot omdat men het niet had zien aankomen. Dat ik vaak teveel  hooi op mijn vork neem is bekend, maar dat dit het resultaat zou zijn was onverwachts.

Na een week verlaat ik het ziekenhuis en wekenlang sta ik in de middelpunt van de belangstelling. Bloemen, kaarten, telefoontjes, berichtjes, noem het maar op of ik heb het wel gehad. Heerlijk hoor om zo vertroeteld te worden, ik geniet er ook echt van.

TIJDBOM
Na een tijdje ben ik het zat en pak mijn werk weer op. Wel een paar versnellingen lager. Maar al snel zit ik weer boven een gemiddelde werkweek en dat resulteert opnieuw in een ziekenhuisopname. De uitslag is choquerend en ik wil het niet helemaal met mijn achterban delen. Ik ben een wandelende tijdbom met een hartpompfunctie van minder dan 25 %. Oorzaak is niet duidelijk en ik moet ermee leren leven. Mijn gezin weet wel dat mijn hart maar pompt voor 25 %, maar niet dat ik in een alarmfase zit.

Ik word van top tot teen verwend maar na een week voel ik me er niet goed bij. Ik voel me ziek en gedraag me ook als iemand waarvan zijn leven voorbij is. Hoe moet ik positief tegenover de situatie staan als ik me zo voel. Ik weet dat ik mijn eigen lichaam kan beïnvloeden, maar dan moet ik wel erin geloven dat ik beter kan worden. Mijn gedachten zijn krachtig aan het werk geslagen om positiviteit in te voeren, maar dagelijks heb ik mensen om me heen die me anders behandelen dan dat ik mezelf wil zien.  Oké, het is heerlijk hoor zoveel aandacht,  maar als je in die rol blijft zitten voel je je alleen maar nog zieker worden.

Ik roep mijn familie bijeen en vraag of ze mij niet als een hartpatiënt willen behandelen. De schrik zit er bij allemaal goed in en ze zijn bang dat ik weer over mijn grenzen heen ga en dat het me fataal zal worden. Ik beloof ze dat ik mijn verantwoording zal nemen en ruim binnen de grenzen zal blijven. Mijn leven pak ik weer op en ik voel me er heerlijk bij. Ik ga naar een ander ziekenhuis voor een second opinion en daar zijn mijn vooruitzichten ineens vele malen beter. Als er na een paar weken een echo wordt gemaakt, is mijn pompfunctie gestegen naar 38 % en ben ik uit de gevarenzone en heb ik mijn leven weer terug. Thuis draai ik weer mee in het gezin en de hond uitlaten hoort er gewoon weer bij.

BETER ZIJN LOONT MEER
Als ik ’s ochtends in mijn warme bed lig en de hond hoor piepen, denk ik met weemoed terug aan mijn zieke periode. Ik hoefde niet uit bed en door die baggersneeuw de hond uit te laten. Nee, ik kreeg koffie op bed en kon heerlijk lang in bed blijven liggen. Maar ik moest zo nodig weer beter zijn terwijl ziek zijn wel lonend was. Al die aandacht die je krijgt is toch zalig! Alles wordt voor je gedaan en je hoeft maar te kikken en het is er. Maar wil je  wel in die rol blijven zitten? Ziek zijn loont ja, maar beter zijn loont meer. En met die gedachte worstel ik me uit mijn bed om de hond uit te laten. De aandacht die ik zo lang van iedereen gehad heb, ga ik nu aan een ander geven zodat er weer evenwicht is.