Regelmatig kom je iemand tegen die een beroep of hobby uitoefent waarvan je denkt: Wat bezielt zo iemand? Deze keer gaat het over wat mensen bezielt om op bedevaartstocht te gaan, in dit geval naar Fatima in Portugal en Santiago de Compostella in Spanje.

We besloten het deze zomervakantie eens anders dan anders aan te pakken. Dit jaar gingen we met een groepje vrienden op bedevaart! Bedevaart moderne versie welteverstaan. Niks lange wandelingen met rugzak en wandelstok en overnachten in herbergen, nee per vliegtuig naar onze bestemming en daarna verder in een busje met airco onze uitgestippelde route volgen. Overnachting vond plaats in prettige hotels.

SANTIAGO DE COMPOSTELLA
Eerst togen we naar Santiago de Compostella, het “Mekka” der bedevaartgangers. We troffen het niet met het weer, het was er grauw en nat en er waaide een stormachtige wind. De bedevaartgangers die we tegen kwamen, liepen met regencapes over hun rugzak heen gebogen tegen de wind in. Velen hadden een lange wandelstok in hun hand. Het was een apart gezicht: overal in de stad liepen de regencapes, blik op oneindig, vastbesloten hun tocht af te maken.

FATIMA
Onze route voerde ons verder van Spanje naar Fatima in Portugal. In dit dorpje verscheen Maria zes maal in 1917, tussen mei en oktober aan drie herderskinderen (Lucia, Francesco en Jacintha). Zodoende werd Fatima één van de bekendste bedevaartsoorden. Het wordt ook wel het Lourdes van Portugal genoemd. In 1944 bouwde men een basiliek en een kapel. Beide zijn gelegen aan een enorm plein waar duizenden mensen samenkomen en de heilige mis kunnen volgen.

WASSEN LEDEMATEN ALS OFFER
We streken neer in een plaatselijk hotel en bezochten alle belangrijke plekken. Fascinerend om te zien was de tocht van de zogenaamde boetelingen die hun zonden gaan betalen. Zij kruipen op hun knieën over het enorme plein richting de kapel  en verbranden daarna wassen ledematen als offer aan Maria. Een luguber gezicht is de oven waar de wassen ledematen in gegooid worden. In een rokende stinkwalm liggen armen, benen, borsten, harten enz. van was te smelten. Ernaast staat een kraampje waar je desgewenst een wassen arm of been kunt kopen.

KRUIPEN
Maar wat mij nog meer bevreemdde en waar ik met een lichte ergernis naar keek, waren de kruipende mensen. Het kan toch niet de bedoeling zijn dat je op je knieën een plein afkruipt, wie heeft dat bedacht? Terwijl ik het geheel stond te bekijken kroop er over het pad een jonge vrouw mijn kant op. Op haar rug, in een draagzak, een prachtige baby met blonde krullen. Haar man liep er langzaam naast met de wandelwagen en moedigde zijn vrouw zachtjes aan. Ze had het zichtbaar moeilijk en kon niet meer. Manlief nam de vrolijk kirrende baby over op zijn nek en begon in plaats van zijn vrouw te kruipen. Op blote knieën, in korte broek. Stiekem nam ik een foto van hen. Ik kon niet begrijpen waarom een jong stel zichzelf zoiets aandeed, wilde het wel vragen,  maar durfde hen niet te storen. Ook de vader kreeg het moeilijk op de warme stenen en moedigde zichzelf aan:  “Come on, daddy”. De vrouw zag mij staan kijken en glimlachte me toe. Voor mij een teken om toch maar eens in het Engels te vragen: “Wat bezielt jullie?”

WAT BEZIELT JULLIE?
De man greep het moment dankbaar aan, stopte met kruipen en kwam met hun kindje bij ons staan. De jonge vrouw was zeer openhartig en vertelde dat ze jarenlang  geprobeerd hadden een kindje te krijgen. Op een nacht verscheen in een droom een vrouw in een helder licht. Ze vertelde dat ze Santa Lucia heette en dat het echtpaar een kind zou krijgen. Een week later verscheen dezelfde dame nogmaals en vertelde dat het een meisje zou zijn met de naam Lucia. Dezelfde week kwam de vrouw erachter dat ze zwanger was… En nu waren ze naar Fatima gekomen, vanuit Australië (!), met hun dochtertje Lucia om te bedanken voor het wonder wat hen was overkomen.

DIEP RESPECT
Ik kreeg kippenvel op mijn armen van hun verhaal. Het geluk spatte van hen af en ze vertelde ook nog dat ze inmiddels zwanger was van hun tweede kindje. Ik bedankte hen voor hun verhaal, vroeg of ik nog een foto mocht maken en of ik over hen mocht schrijven. Dat vonden ze geen enkel probleem. En zo voelde ik binnen een paar minuten een enorme empathie voor deze mensen, waar ik even daarvoor nog met gefronste wenkbrauwen naar stond te kijken.

Als je na zoveel jaren eindelijk datgene krijgt waar je het allermeeste naar verlangt, een kindje en er zit zo’n prachtig verhaal achter, wat is er dan mis dat je uit dankbaarheid een stukje kruipt? Mijn ergernis verdween als sneeuw voor de zon en wat enkel restte was diep respect voor deze kruipende mensen die allen hun eigen reden hadden om te vragen of om te bedanken…

Arja