Astrids oog viel op een advertentie in de krant waarin gevangenbewaarders werden gezocht. Ze solliciteerde en werd aangenomen. Ze begon in 1986 en werkte uiteindelijk op de kop af twintig jaar, levenslang dus, in het Huis van Bewaring aan de Noordsingel in Rotterdam. Voordat Astrid begon, wist ze eigenlijk net zo veel over de gevangenis als de gemiddelde Nederlander.

Wat bezielt je om als groentje een mannengevangenis te betreden?

BAAN NODIG
Het was crisistijd net als nu en ik had een baan nodig. Omdat ik het zat was om in een modezaak te werken, heb ik gesolliciteerd en tot mijn verbazing werd ik ook nog aangenomen, ondanks dat ik geen ervaring had op dit werkgebied. Met een vooringenomen instelling betrad ik de gevangenis en dacht dat ik met vrouwen zou gaan werken. Ik viel van de ene verbazing in de andere en de grootste was misschien wel dat de gevangenis – waarvan ik dacht dat het een vrouwengevangenis was -bewoond werd door mannen. Ik werd gevangenisbewaarder van mannen!

Net als heel veel Nederlanders was ik ervan overtuigd dat de bewoners in een bepaalde luxe baadden en ook dat werd direct ontkracht. Voor alle luxe, zoals een televisie, moesten ze zelf betalen. De levensmiddelen die ze konden kopen in de gevangeniswinkel waren vaak vele malen duurder dan bij Albert Heijn. Ik kon niet echt het paradijs van welvaart bespeuren dat ik voor ogen had voordat ik mijn intrede deed in de gevangenis.

ACHTER CRIMINELEN SCHUILEN OOK MENSEN
Maar het meest bijzondere wat ik misschien wel ervaren heb in mijn twintig jaar als gevangenisbewaarster, is dat ik ben gaan inzien dat er achter criminelen ook mensen schuilen. Ik geef toe: sommigen hebben de heftigste daden gepleegd en het is volkomen terecht dat ze gestraft worden, maar dat maakt ze niet op voorhand inslecht. Ik wil zeker hun daden niet bagatelliseren, maar ik kan wel nu meer begrip opbrengen voor sommige criminelen en hun daden.

Ik heb leuke en minder leuke dingen meegemaakt en in mijn boek “Onder criminelen” heb ik het op een luchtige, humoristische wijze beschreven. Waarom? Om mensen ervan bewust te maken dat het gevangenisleven niet hetzelfde is als verblijven in een Hilton Hotel. Ze zitten wel degelijk een straf uit en er wordt zeker gewerkt aan het zo goed mogelijk terugplaatsen in de maatschappij. Ik heb wonderlijke jaren beleefd en ik zou ze voor geen goud hebben willen missen. Ze hebben mijn leven behoorlijk verrijkt.