Claudia is een succesvolle acquirerend redacteur als ze van de een op de andere dag ontslagen wordt, zonder dat men een goede reden ervoor heeft. Haar wereld staat op losse schroeven en ze is even alle vaste grond onder haar voeten kwijt. Ze besluit om haar droom te verwezenlijken en een wereldreis te maken in haar eentje. Wat bezielt Claudia om als alleenstaande, goed ogende jonge vrouw de wereld rond te reizen en alle gevaren te trotseren om haar droom te verwezenlijken?

Op het moment dat ik mijn baan verloor, was het net alsof er ergens in mijn hoofd een luikje open ging. Terwijl het voorste deel van mijn hersenen de boodschap van mijn ontslag nog probeerde te verwerken, was het achterste deel al druk bezig met een koffer inpakken, een ticket boeken en een antwoord vinden op de vraag: ‘Je hebt nu tijd! Waar zou je eens heen willen?’

Dat was een goede vraag, want waar wilde ik niet heen? De hele wereld trok me! In de zes jaar daarvoor was mijn wens om mijn vleugels uit te slaan en diezelfde wereld te zien steeds sterker geworden. Hoe moeizamer mijn relatie werd, hoe meer ik me daarin gevangen voelde; hoe sterker mijn wens werd om te vertrekken. En vertrekken deed ik, uiteindelijk.

ME-TIME
Tegelijkertijd werd mijn baan steeds drukker, en het bedrijf waarvoor ik werkte steeds groter. Ik kreeg meer en meer behoefte om mijn leven richting en vorm te geven – op mijn manier. Zonder managers, systemen, vergaderingen, contracten en evenementen. Gewoon even ik. Me-time, so to speak. Tijd om los te komen van alle kaders, van het beeld dat anderen van je hebben, van de verwachtingen en verplichtingen waaraan je dient te voldoen. Maar vooral: een nieuw perspectief krijgen op hoe jij jezelf bepaalt, dwingt, stuurt en vormgeeft. Ik zou zelf niet op dat moment mijn baan opgezegd hebben. Maar het universum weet beter.  Thank God!

WAANZINNIG KEERPUNT
Want zo kwam het dat een verdrietig moment  een waanzinnig keerpunt in mijn leven werd. Na mijn ontslag vertrok ik vanaf Schiphol om de wereld rond te vliegen, in zesenhalve maand tijd. Ik had een lijstje met dingen waar ik altijd al van gedroomd had om te doen: en nu ging ik ze doen! Ik heb op de begraafplaats van Michael Jackson gestaan en de haai uit Jaws in het echt gezien. Ik heb op een vulkaan gestaan op Hawaii, aan een parachute boven Australië gehangen, het Great Barrier Reef gezien, gemediteerd in tempels, tijgers geaaid in Thailand, gedetoxt in Maleisië en in een ashram gezeten op Bali.

MIJN LEVEN IS EEN REIS
Hoogtepunt na hoogtepunt, afgewisseld met momenten van diepe eenzaamheid, gevuld met levensvragen waarop een antwoord soms te vinden is… en soms ook niet. Zelfs niet als je erover nadenkt terwijl je op een strand in Singapore de zon langzaam in de zee ziet zakken.

Maar dat geeft niet. Ik heb geleerd dat mijn leven een reis is. En dat elke stap die ik zet me nieuwe antwoorden geeft en nieuwe inzichten biedt, terwijl tegelijkertijd de nieuwe vragen zich al weer aandienen.

Ik ben rustiger nu, evenwichtiger. Ik was op zoek naar contact met mijn ziel: dat was wat ik het meeste kwijt was geraakt in de periode daarvoor. Het helpt enorm om met je ziel onder je arm in een vliegtuig te stappen – en diezelfde ziel overal ter wereld weer ‘uit te pakken’. Je voelt het dan echt: je bent tijdloos, grenzeloos. Het leven is voortdurende verandering. Mensen zijn wezens in ontwikkeling. Pfiew, ik ben gerustgesteld en verrijkt teruggekomen.  Tijd voor de volgende stap!