In 2009 kreeg ik problemen met mijn blaas en werd verwezen naar het ziekenhuis voor verder onderzoek. Er werden foto’s  genomen en een cystoscopie gemaakt van het inwendige. Uit dit onderzoek kwam naar voren dat ik wat prostaatproblemen had en  – wat toen niet zo relevant leek – een uitstulping in mijn blaas. In medische termen heet dat een divertikel.

CHEMOKUUR
Een jaar later werd er kanker vastgesteld in mijn blaas en werd ik verwezen naar het A.V.L. I.N.K. in Amsterdam om verder behandeld te worden met een chemokuur. Dat zou worden uitgevoerd door een arts in het Lucas Andreas Z.H. waar het A.V.L. nauw mee samenwerkt. Het was de bedoeling dat er een hoeveelheid van het chemomiddel zou worden ingebracht. Dat zou vervolgens inwendig worden verwarmd op ruwweg dezelfde wijze als waarop een magnetron werkt, maar dan door inwendig een sonde in te brengen om het middel te verwarmen.

Na grondig onderzoek vooraf door de arts die deze handeling zou uitvoeren, bleek het niet mogelijk deze manier van behandelen toe te passen vanwege…… juist, de divertikel. Men kon hierdoor niet met de sonde op de juiste plaats komen om de betreffende vloeistof op de juiste temperatuur te brengen. Deze manier was echter wèl de meest effectieve manier om de kanker te bestrijden, maar helaas was dit dus niet voor mij weggelegd en werd ik terug verwezen naar het A.V.L. Z.H.

ZELF DE VEROORZAKER
Mijn verwondering bestaat uit het feit dat ik zelf de oorzaak was van deze uitstulping. Wat was namelijk het geval? Jarenlang was ik te lui geweest om te gaan plassen wanneer ik dat eigenlijk moest doen en stelde het soms voor lange tijd uit. Ik woonde in Den Haag en had familie in Zuid-Limburg wonen en legde deze afstand van bijna 225 km. af met mijn auto.

Soms gebeurde het wel dat ik op het moment van instappen eigenlijk naar het toilet moest, maar dan stelde ik het uit en ging pas in Limburg bij de familie naar het toilet. Door het steeds maar uitstellen was mijn blaas op den duur zo uitgerekt dat de uitstulping bijna net zo groot was als de blaas zelf. Dus indirect was ik zelf de veroorzaker van het feit dat ik niet op de eerste manier kon worden geholpen en ik genoegen moest nemen met de tweede keus, die aanmerkelijk minder kans gaf op genezing.

TWEEDE KANS
Uiteindelijk heb ik mijn ziekte met behulp van de fantastisch goede arts van het A.V.L. kunnen overwinnen, maar het heeft mij wel aan het denken gezet. Een mens kan heel dus goed zelf de oorzaak van zijn eigen dood, doordat hij niet naar de signalen van zijn eigen lichaam luistert. Het kostte mij twee jaar met chemokuren. Het was een goede les en ik kan u verzekeren dat ik sindsdien heel goed op de signalen van mijn lichaam let en er goed naar luister. Ik kan het u dan ook ten zeerste aanbevelen om dit te doen. Ik ben inmiddels 74 jaar en geniet van elke dag die mij nog wordt gegeven en ik zie het als een tweede kans die ik met beide handen heb aangegrepen.

T. van den Brink.