Het zoontje van Ruby en Erik krijgt plotsklaps onverklaarbare aanvallen. Moeder Ruby vertelt over de ‘mallemolen’ waar ze sindsdien in terecht zijn gekomen…

De sirenes van de ambulance klinken steeds dichterbij. Shit, die komt naar ons toe besef ik ineens. “Mevrouw, hoort u de ambulance?” Ik schrik. “Ja, ik hoor hem, hij is bij hier”.

SLAPPE POP
Een half uur eerder was er nog niets aan de hand. Het was een gewone vrijdag, Ik had gewerkt en de kinderen (Levi, 3 en Cas, 2 jaar) opgehaald bij het kinderdagverblijf. Ze zaten op de bank tv te kijken, ik was aan het koken en Erik was onderweg naar huis. Ik ging tussendoor bij de kinderen kijken en ineens merkte ik dat Cas een lege blik in zijn ogen had, ik riep hem, maar hij reageerde niet en toen ik hem oppakte was het net een slappe pop. Ik belde in paniek de huisartsenpost en vandaar werd ik gelijk doorverbonden met de ambulancedienst. Er werd een ambulance naar ons toe gestuurd. Toen de ambulancebroeders er waren, kwam Cas net een beetje bij.

AANVALLEN
Na onderzoek was de conclusie een a-typische koortsstuip. A-typisch omdat hij geen stuiptrekkingen had en het duurde veel te lang. Nu zijn we bijna 2 jaar verder en sindsdien hebben we in een voortrazende trein gezeten waar we niet uit konden. Cas kreeg steeds vaker aanvallen, op den duur ook zonder koorts. Na een slaaponthoudings-EEG  kwamen ze erachter dat hij toch wel erg veel epileptische activiteit had. Hij moest per direct aan de medicatie.  Cas reageerde erg heftig op de medicatie, zijn leverwaardes schoten omhoog, dus er moest overgestapt worden op andere medicatie. In diezelfde tijd lag hij ook nog 2 keer in het ziekenhuis aan de zuurstof omdat hij astma aanvallen kreeg waar hij zelf niet uit kon komen.

EPILEPSIE
Alles bij elkaar zo heftig dat het ziekenhuis besloot om hem door te sturen naar Kempenhaeghe, waar ze in epilepsie zijn gespecialiseerd. Daar werd een MRI gemaakt, waarop ze zagen dat Cas een kleine hersenbeschadiging had. Op die plek zat ook de epilepsiehaard, dus dat was waarschijnlijk de oorzaak van de epilepsie. Afgelopen december kreeg Cas erg veel absences en 1 januari werd hij opgenomen op de medium care van Kempenhaeghe. Na een paar dagen mocht hij naar huis, maar er werd wel een opname van 2 weken gepland op de kinderafdeling voor observatie. Tijdens die opname hebben ze ook zijn medicatie weer veranderd en voor het eerst in tijden ging het goed met Cas.

OVERHEEN GROEIEN
Kortgeleden is er nog een 24-uurs EEG gemaakt en die uitslag was goed! De epilepsiehaard zit nu op een andere plek in zijn hoofd en dat betekent dat het waarschijnlijk kinderepilepsie is. Dus de kans is ineens een stuk groter geworden dat Cas er te zijner tijd toch overheen kan groeien. Het hebben van een “zorgenkindje” is ontzettend zwaar, maar ook leerzaam. Cas ondergaat alle onderzoeken met een lach en met zijn ondeugende streken pakt hij iedereen in. Ik heb geleerd te genieten van de kleine dingen en ben zo ontzettend trots dat ik mama mag zijn van twee geweldige, mooie lieve zonen waarvan er 1 “storinkjes in zijn hoofd” heeft zoals hij het zelf zo mooi verwoordt.