Angela werd als man geboren en voelde zich meer dan 50 jaar gevangen in haar eigen lichaam. Zij besloot het roer om te gooien en zette de moedige stappen naar haar leven als vrouw. In haar column bij Taboe vertelt zij op openhartige wijze over haar leven en wat haar zoal bezig houdt.

ONTMOETEN
Het lijkt zo’n eenvoudig woord. En dat is het ook. Alle woorden zijn eenvoudig. Alleen welke lading geven we er zelf aan? Hoe (on)belangrijk maken we een woord. Ik maakte vroeger als man al gemakkelijk contact met mensen. In de branche van networkmarketing wist ik ze al op een prettige manier aan te spreken. Had geen angst om contact te leggen.

In de periode voorafgaand aan het moment dat ik uit mijn kast zou komen, werd ik weer afstandelijker, eigenlijk meer beschermend naar mezelf toe. Wilde mezelf geen pijn doen. Maar vanaf het moment dat ik eenmaal uit die kast was gekomen, veranderde er bij mij weer iets. Ik werd opener, toegankelijker, prettiger in de omgang. En ging weer mensen ontmoeten. Stelde mij niet meer afwerend op.

Ik ging op bezoek bij een echtpaar wat mij op weg kon helpen. Zij raadden me aan T&T-avonden te gaan bezoeken. Mijn tante zei me naar een psychologe te gaan. Al vrij snel gaf deze vrouw mij de tip om maar eens naar het VU te stappen. En zo kwam van het een het ander. Alles wat me werd aanbevolen heb ik ondernomen. Steeds meer mensen konden mij daarom ook helpen.

VOLLEDIG OPEN
Maar het belangrijkste was dat ik mij daarvoor volledig open stelde. Ik liet het allemaal op me afkomen. En wat bleek: het legde mij geen windeieren. Het proces op het VU verliep soepel en snel. Ik spaarde tijd uit. En naarmate het proces vorderde, voelde ik dat ik meer kon doen om mij te ontwikkelen. Ik wist dat dat noodzakelijk was en volgde de encouraging- training. Hier ontmoette ik een vrouw, die een van mijn liefste schatten is geworden. Zij hielp mij met haar wijsheid en geduld door een lastige periode heen na mijn operatie in juli 2006.

Van tijd tot tijd ging het goed, maar vaak had ik een terugval. En niet zo zuinig ook. Ik had inmiddels een schrijfster leren kennen (het contact was van mij uit gegaan) die ik begin 2010 aanschreef toen het slecht met me ging. Ze adviseerde mij een kennis van haar te bellen waar zij van overtuigd was dat die mij kon helpen. Meteen gebeld en een goed gesprek gehad. Was nodig. Toen ik zonder werk kwam, werd hij mijn coach om me verder te begeleiden.

November 2011 ging ik naar de startersdag van de KvK en daar kwam bij een workshop zonder enige aarzeling een jonge vrouw op me af. Ze ging naast me zitten. We weten inmiddels dat wij elkaar moesten ontmoeten en zijn nu dikke vriendinnen. En we zijn elkaar op vele manieren tot grote steun en inspiratie.

ALLES IN HET LEVEN GEBEURT MET EEN REDEN
Wat ik met het bovenstaande wil aangeven is het volgende:

Ik heb ervaren dat alles in het leven met een reden gebeurt. Alle ontmoetingen heb ik verwelkomd. Ik schrik niet meer als er een nieuw persoon in mijn leven verschijnt. Of een gebeurtenis zich voordoet. Ik kom vanzelf wel achter het waarom. Durf jij ook te ontmoeten?

Veel succes daarmee

Angela van Bebber.

Blijf altijd (bij) jezelf