Marianne is moeder van parakid, een kind dat meer waarneemt dan andere kinderen. Zij vertelt over haar dagelijkse belevenissen met haar zoon (3 jaar), dochter (9 jaar) en man.

Sevenum: een stipje op de landkaart, het keerpunt in ons leven.
Juli 2011. Eindelijk zitten we in de auto om op vakantie gaan. Sevenum typ ik in op de TomTom. Een klein plaatsje in Nederland op zo’n 3,5 uur rijden.

Het vakantiegevoel was bij mij en m’n man nog ver te zoeken…Onze planning was eigenlijk Oostenrijk maar dat ging niet door. Onze zoon Lukas kreeg namelijk plotseling hoge koorts de avond voor vertrek. Ik zag het absoluut niet zitten om met een ziek kind 12 uur lang in een auto te zitten en dan uiteindelijk in een land ver van huis vakantie te gaan ‘vieren’. Na veel getob en van alles afwegen, uiteindelijk de vakantie geannuleerd en gekozen voor Sevenum. Niet wetende dat dit plaatsje een groot keerpunt in ons leven zou worden.

Gelukkig hadden we een mooi huisje geboekt op een park waar alle faciliteiten voor ons en de kinderen aanwezig waren. Achter ons huisje lag een groot stuk land waar Femke en Lukas heerlijk konden spelen. Een subtropisch zwemparadijs, veel restaurants en een super animatieprogramma. Wat wilden we nog meer?! We wilden rust na een zeer bewogen jaar.

RUST?!
Femke, onze prachtige dame, had de diagnose PDD-NOS (vorm van autisme) gekregen. Lukas, onze mooie zoon, een heel druk en beweeglijk mannetje bleek slechthorend te zijn. Kortom, we hadden genoeg meegemaakt. Daarbij was het zo dat Lukas een hele slechte slaper was en zeker drie tot vier keer per nacht uit bed kwam.

Helaas, rust kregen we totaal niet en ook het vakantiegevoel bleef ver te zoeken. Deze vakantie werd gekenmerkt door heftige angsten bij onze dochter, die gepaard gingen met huilen, niet durven slapen, het huisje niet uit durven en zelfs haar fotografische geheugen liet haar in de steek. Regelmatig wist ze niet meer de uitgang van ons huisje te vinden.

Daarnaast hadden we Lukas die echt elke nacht uren aan het gillen was. De paniek en machteloosheid stonden in zijn ogen. Wat wij ook deden: zijn bedje bij ons op de kamer, in de huiskamer… het gillen bleef voortduren. Alleen ‘s nachts gaan wandelen gaf hem rust, dan viel hij van uitputting eindelijk na uren in slaap. Aangezien Femke de diagnose PDD-NOS heeft, weten we haar gedrag daar aan en bij Lukas dachten we dat de verandering van omgeving de reden was van zijn gedrag.

ANDERE WERELD
Na anderhalve week keerden we kapot weer naar huis. Femke kwam tot rust maar het gillen van Lukas bleef doorgaan. Naast vermoeid raakten we steeds radelozer. Op een avond toen ik een uurtje weg was bleek dat mijn man van radeloosheid onze kamerdeur had ingetrapt. Mijn man die nooit een vlieg kwaad doet! Dit was voor mij de druppel en de reden om met Benazir contact op te nemen. Een telefoontje dat mij in een andere wereld zou brengen waar ik nooit van had gedacht dat die bestond.

Lees binnenkort het vervolg hier op Taboe