Marianne is moeder van parakid, een kind dat meer waarneemt dan andere kinderen. Zij vertelt over haar dagelijkse belevenissen met haar zoon (3 jaar), dochter (9 jaar) en man.

Net als bij zijn zus Femke hebben we bij Lukas elke avond een vast ritueel met het naar bed gaan. Pyjama aan, tandenpoetsen, verhaaltje lezen op schoot en daarna lekker slapen. De zondagavond nadat Lukas over “het kindje” had verteld, bracht ik hem op precies dezelfde wijze weer naar bed.

KLEINE LUKAS
Lukas zat op schoot en zei tijdens het voorlezen opeens “mama er ligt een jongetje in mijn bed”, waarop hij opstond van mijn schoot, naar het bed toeliep en het dekbed wegsloeg. “Het jongetje heet kleine Lukas, mama.” Mijn reactie was van: “Nou gezellig, wil hij ook meelezen?” Lukas leek het jongetje bij de hand te hebben en samen bij mij op schoot te klimmen. Ik had ooit weleens gelezen dat kinderen denkbeeldige vriendjes konden  hebben, maar ik vond Lukas daar nog vrij jong voor. Toch nam ik het serieus, want in Lukas zijn ogen was het jongetje er ook echt. En wat voor mij nog veel belangrijker was, was dat Lukas niet bang was. Sterker nog: het voelde net als die avond aan tafel heel mooi en warm. Na het verhaaltje lezen stopte ik Lukas in zijn bed. Hij schoof helemaal naar de zijkant, zodat kleine Lukas naast hem kon liggen.

Beneden vertelde ik natuurlijk mijn verhaal aan mijn man en pakte daarna direct mijn laptop om een mailtje aan Bénazir te sturen. Mijn man was inmiddels even naar boven, omdat Lukas hem riep. Niet uit angst, maar alleen om ook aan hem even kleine Lukas te laten zien. Door deze ervaring was  ook mijn man onder de indruk; hier was ik heel blij mee.

SCEPTISCH
Mijn man is zijn hele leven een feitelijk ingesteld iemand geweest.  Eerst moest iets bewezen worden voordat hij het geloofde. Na de reiniging van ons huis maakte hij al een hele verandering door op dat gebied, maar hij bleef er sceptisch tegenover staan. Alleen door dit soort situaties zelf te ervaren kon hij er niet om heen. Er is meer tussen hemel en aarde, iets wat niet te verklaren valt.

Gelukkig belde Bénazir mij vrij snel op. “Weet je wie dat jongetje is?”, vroeg ze aan mij, waarop ik ontkennend antwoordde. “Dat is zijn broertje,” waarop ik echt even stil viel. Tussen Femke en Lukas had ik diverse miskramen gehad. Van één was ik er inderdaad van overtuigd dat het een jongen geweest zou zijn, en die jongen had dan Lukas geheten. Was die zwangerschap goed gegaan, dan was “grote Lukas” nooit geboren geweest. Nu waren de twee broertjes met elkaar aan het spelen, ieder in hun eigen dimensie. Iets wat voor ons onwerkelijk leek was toch echt werkelijkheid.

BROERTJE
Aangezien Lukas het regelmatig over zijn broertje bleef hebben, besloot Bénazir voor de zekerheid enige tijd later bij ons langs te komen. Zou het toch een fantasiefiguur zijn? De paranormale ontwikkeling die Lukas doormaakte was heel erg bijzonder voor een kind van zijn leeftijd. Toch kon zij het met eigen ogen zien: Lukas speelde met zijn broertje, maar niet alleen met hem. Hij praatte ook met zijn gidsen. Weer een wonderbaarlijk hoofdstuk in zijn en ons leven werd toegevoegd.