Marianne is moeder van parakid, een kind dat meer waarneemt dan andere kinderen. Zij vertelt over haar dagelijkse belevenissen met haar zoon (3 jaar), dochter (9 jaar) en man.

De dagen na de reiniging omschrijf ik meestal als de roze wolk waar ik na mijn bevallingen nooit op heb gezeten. We waren zo ontzettend onder de indruk van wat er gebeurd was, dat we het eigenlijk van de daken wilden schreeuwen. Toch hielden we onze mond want dit was een onderwerp wat in onze omgeving  ‘taboe’ was. Bij mijn moeder kon ik mijn hele verhaal kwijt, elke keer een beetje meer. Juist ook omdat er elke keer weer stukjes bij ons op zijn plaats vielen. Een goede vriendin heb ik in grote lijnen het verhaal verteld. Haar reactie was: “het is dat je een weldenkend mens bent, daarom geloof ik je. Anders had ik je echt voor gek verklaard”. Voor ons een teken om dit grote nieuws maar gewoon voor ons zelf te houden.

TEKENEND
Femke wilde de dag na de reiniging ons huis niet in. Huilend heeft ze uren buiten in het speelhuisje van Lukas gezeten. Het huis was zo anders en aan de geuren kon ze niet wennen. Uiteindelijk lukte het mij om haar gerust te stellen en mee naar binnen te krijgen. Ik vond het tekenend voor de veranderingen waarin we zaten.

VERTROUWEN EN RUST
Vertrouwen en rust waren de sleutelwoorden voor de maanden die volgenden. We moesten vertrouwen krijgen in onszelf, ons huis, in elkaar maar vooral in Lukas zijn gedrag. Onze kleine man veranderde in een kind dat ging spelen, op schoot zitten, slapen en vooral niet meer bang was. Wij moesten leren dat als hij een keer druk was, huilde of een keer niet wilde slapen, er niets bijzonders aan de hand was. Het was ook een kind van toen anderhalf jaar.

BUITENWERELD
En de buitenwereld, wat gingen we daar mee doen?? Wij mochten dan wel in een ‘schoon huis’ wonen, maar het gebied waar wij woonden was heel druk. We waren al gewaarschuwd dat we in de toekomst bij huizen zouden komen waar Lukas zou weigeren naar binnen te gaan. Langzaam kwam de rust bij ons alle vier terug en verdwenen dit soort vragen naar de achtergrond. Onze houding was ‘we zouden wel zien wat er zou gaan gebeuren’.  De handelingen die we moesten doen voor Lukas  werden onderdeel van ons dagelijks leven. En door Lukas zijn stabiele gedrag lukte zelfs het slapen bij opa en oma weer. We kregen ons leven weer terug.

MEER DAN WIJ ZIEN
Op een zondagavond zaten we met zijn viertjes te eten. Lukas schoof op een gegeven moment naar het randje van zijn trip trap stoel. “Kijk mama” zei hij, “er zit een kindje hier naast mij. Nu klimt het kindje weer op tafel en kan hij goed zitten”. Ik merkte direct dat hij dit heel serieus bedoelde en het voelde zo warm en mooi aan. Ik reageerde met “oh gezellig dat het kindje er is. Zullen we even vragen of het kindje op de bank wil gaan zitten, dan kunnen we verder eten”. “Ja hoor” zei Lukas,  “dat is prima”. Mijn man en ik waren sprakeloos want ook Femke, die anders moeite met veranderingen heeft, ging rustig met de situatie om. Wij beseften ons toen weer “o ja, onze zoon ziet meer dan dat wij zien”. Een jaar na de reiniging kwam dit opeens tot uiting.

Lees het vervolg hier binnenkort op Taboe

Eerdere columns teruglezen: column 1, column 2, column 3, column 4, column 5