Marianne is moeder van parakid, een kind dat meer waarneemt dan andere kinderen. Zij vertelt over haar dagelijkse belevenissen met haar zoon (3 jaar), dochter (9 jaar) en man.

Na het ontvangen van de prijsopgave kwam alles in een gigantische stroomversnelling. Natuurlijk gingen wij akkoord, want er moest iets gebeuren. Hoewel wij ook “bang” waren, want wat ging er gebeuren? Niet lang erna belde Bénazir en werd de afspraak om ons huis te reinigen gemaakt. Voor ons gelukkig geen maanden wachttijd, maar we werden, gezien de situatie bij ons thuis, tussendoor gepland. Wat waren we blij, we konden aftellen.

DE DAG
Eindelijk was daar de dag van de reiniging. De kinderen waren die dag elders  ondergebracht, we waren er klaar voor, maar wat waren we zenuwachtig. Gelukkig was dat laatste van korte duur. Binnen een paar minuten na binnenkomst van Bénazir was de sfeer ontspannen en erg gezellig. Allerlei termen werden ons om de oren geslingerd en we stonden met onze oren te klapperen. Gelukkig hadden we tijdens de 14 uur durende reiniging voldoende tijd om alles te vragen. We vielen van de ene verbazing in de ander, hebben gedanst, gehuild maar vooral heel veel gelachen.

PUZZELSTUKJES IN ELKAAR
Opeens vielen de puzzelstukjes in elkaar en werd veel van het gedrag van Lukas en Femke van de afgelopen jaren verklaard. Op het moment dat Bénazir vertelde dat ze dit weekend naar een heel heftig gebied in Nederland moest, namelijk Sevenum, leek op de één of andere manier de cirkel rond te zijn. Dat kleine stipje op de landkaart was waar ons leven veranderde en waar het allemaal begon.

Na een prachtige, maar zeer intensieve dag mocht rond twaalf uur mijn man de kinderen gaan halen bij mijn broer en schoonzus. Het huis werd nog een keer helemaal nagelopen en daar waren de kinderen. In de auto werden zij ontdaan van entiteiten die in hun aura zaten. Bij het zien van Lukas kregen wij te horen dat hij niet alleen paranormaal begaafd was, maar ook aura’s kon lezen en helderhorend was. Onze reactie daar op was gekscherend: “Meer niet?”

In eerste instantie ging ik Femke naar bed brengen. Door haar gevoeligheid had zij erg veel moeite met de geuren die in huis hingen. Ik liet haar maar even gaan. Ondertussen werd Lukas in de auto gereinigd; ik had mijn kind eigenlijk nog nooit zo ontspannen gezien. Ik kon wel huilen van geluk. Ik bracht hem  naar boven en legde hem in zijn bedje. Met een hele vreemde blik in zijn ogen keek hij naar alle kanten in zijn bedje, alsof hij iets miste.

WEG!
Beneden zaten we nog even te praten, maar Lukas liet zich horen. Ik haalde hem naar beneden en nam hem op schoot. Hij keek om zich heen, maakte het gebaar van ‘weg’ (hij is slechthorend en communiceert o.a. met gebaren) en zei dit ook elke keer zachtjes. Hier bleef hij mee doorgaan terwijl hij om zich heen keek. Alles waar hij zo bang voor was in huis, was weg! We zaten allemaal met tranen in onze ogen. Een ongeremde, welgemeende reactie na een prachtig mooie dag. Een mooier compliment had hij niet kunnen geven.

Rond 2 uur lag ik in bed. Terugdenkend aan een dag die aan het rijtje van één van de meest bijzondere dagen uit mijn leven was toegevoegd. Met de gevoeligheid van de kinderen en Lukas zijn gaves stonden we aan het begin van een nieuwe weg. Vanuit ons veilige, schone thuis ging ons dat zeker lukken.

Lees het vervolg hier binnenkort op Taboe

Eerdere columns teruglezen: column 1, column 2, column 3, column 4