Marianne is moeder van parakid, een kind dat meer waarneemt dan andere kinderen. Zij vertelt over haar dagelijkse belevenissen met haar zoon (3 jaar), dochter (9 jaar) en man.

Als ik Lukas in die tijd moet omschrijven, dan klinkt een “ongeleid projectiel” wel heel oneerbiedig maar het was wel zo. Al tijdens mijn zwangerschap was Lukas een ontzettend druk kind en daar is daarna nooit verandering in gekomen. Ik heb tijdens mijn zwangerschap een keer in het ziekenhuis  gelegen wegens een dreigende vroeggeboorte. Op het moment dat ik aan de CTG werd gelegd, dan schopte Lukas het apparaat van mijn buik, zodat er niets gemeten kon worden. Ook lukte het hem om mij gekneusde ribben te bezorgen.

ALTIJD DRUK
Na zijn geboorte bleef Lukas altijd druk. Buiten het feit dat hij ’s nachts slecht sliep, was dat overdag al niet veel beter. “Ach”, kreeg ik dan te horen, “dan leg je hem toch lekker in de kinderwagen”. Maar ook daar sliep hij niet. Ik zei weleens gekscherend:” volgens mij staat er ADHD op zijn voorhoofd getatoeëerd”. In de box zitten was voor hem (en voor ons) een ramp. Hij gilde gewoon het hele huis bij elkaar. Natuurlijk weet je als moeder dat je even vol moet houden, maar je zag de onmacht in het mannetje zijn ogen zonder dat we wisten wat er aan de hand was. Als we hem dan uiteindelijk er uit haalden en hij de kamer door kon, was het weer goed.

BUITEN
Naarmate Lukas groter werd, werd hij eerder alleen maar drukker in plaats van rustiger. Hij kon geen tien tellen stil zitten. Spelen was er weinig bij, ja iets pakken en dan gelijk weer wat anders  gaan doen. Net of er de hele dag iemand hem aan het opjagen was. Dan dacht je ’s avonds wel dat hij moe was, maar dan begon het naar bed gaan ritueel nog eens. Met hem bij andere mensen op visite gaan wilde ik eigenlijk niet en als ik het deed, hooguit een uurtje. Niet omdat hij het dan zat was, nee ik. Dan had ik een uur achter hem aan gehold, had hij aan alles gezeten (inclusief gasfornuis etc.) en had hij alle deurtjes in die ruimte geopend en gesloten. Zolang Lukas maar naar buiten kon, dan was het goed. Dan had hij de vrijheid in de tuin en leefde hij helemaal op, hij vond het geweldig. Elke dag dat het droog was, was hij dan ook buiten.

Al sinds Lukas zijn geboorte waren we bezig met onderzoeken omtrent zijn gehoor, dit omdat keer op keer zijn gehoortest mislukte. Uiteindelijk na ruim een jaar bleek dat Lukas aan een oor helemaal doof en aan zijn andere oor door vochtproblematiek een verminderd gehoor had. Hij kreeg een baha hoortoestel en wij hoopten dat hij, nu hij alles beter ging horen, ook iets rustiger zou worden. Helaas was het tegendeel waar …

MACHTELOOS
De drukte overdag kon ik goed handelen, zolang Lukas maar bezig kon zijn. De avonden met het naar bed brengen, de angst in zijn ogen en het machteloze gevoel, was wat mij opbrak. Het deed zo zeer. Daarbij de steeds onderbroken nachten en het tekort aan slaap. Wat was ik blij toen ik de prijsopgave van Bénazir binnen kreeg, hoe spannend ik het ook vond.

Lees het vervolg hier binnenkort op Taboe

Eerdere columns teruglezen: column 1, column 2, column 3