Marianne is moeder van parakid, een kind dat meer waarneemt dan andere kinderen. Zij vertelt over haar dagelijkse belevenissen met haar zoon (3 jaar), dochter (9 jaar) en man.

Die nacht na het bewuste telefoontje heb ik eigenlijk niet geslapen. Mijn man lag inmiddels naast mij te ronken, maar ik kon het niet. De afgelopen maanden had zelfs ik geleerd om snel in slaap te vallen, maar nu lukte dat echt niet. Even de laptop naar boven  gehaald om te lezen op de afgeschermde site waarnaar ik door Bénazir doorverwezen was. ‘Spookhuis, paranormaal begaafd’, ik wist echt niet waar ik in beland was. Bij het doorlezen van de site wist ik eigenlijk niet of alles duidelijker of juist onduidelijker werd. Wat een herkenning, wat een warmte heerste daar bij de mensen onderling. Aan de andere kant: in welke wereld kwam ik terecht? Wilde ik dit eigenlijk wel weten!?

VERBAZING
Zwarte entiteiten, witte entiteiten, ritsen, bubbelen, afsluiten.  Ik pakte nog net niet de Dikke van Dale erbij om na te kijken of deze woorden wel echt bestonden, maar ik viel wel van de ene verbazing in de andere. Ik las dat het niet aan mijn opvoeding lag en ook niet aan mijn kinderen. Zaken waar wij geen invloed op hadden, zorgden ervoor dat ons leven op dat moment heel moeizaam verliep. Wat voor mij misschien op dat moment wel het belangrijkste was, was het stukje herkenning. Er waren veel meer gezinnen waar dit ook gebeurde en eigenlijk nog veel heftiger. En wat ik heel bijzonder vond, was dat Lukas die nacht niet uren gilde. Hij werd wel een keer wakker maar viel eigenlijk weer snel in slaap. We wisten niet wat ons overkwam!

VERHAAL KWIJT
Het verwerken van alles heeft echt enkele dagen geduurd. Mijn man had zoiets van: ”er moet iets gebeuren, dus je doet maar”. Hij geloofde er allemaal niet zo in. Dingen moesten feitelijk zijn en anders was het er niet. Gelukkig kon ik wel mijn verhaal bij mijn moeder kwijt, zij stond hiervoor open. De laatste weken was ze een grote steun voor ons. Regelmatig kwam zij in het weekend een middag zodat wij konden slapen als zij op de kinderen paste. Vanaf Lukas en Femke hun geboorte,  sliepen zij elke maandagavond bij mijn ouders, omdat ik maandag en dinsdag werk. Alleen de laatste weken was het slapen daar echt onmogelijk geworden. Lukas gilde het hele huis bij elkaar. Aan andere mensen ‘durfde’ ik eigenlijk mijn verhaal niet kwijt. Ik wist zelf al niet wat ik ervan moest denken, laat staan andere mensen.

In de mail die ik van Bénazir kreeg, stond dat ik het aantal vierkante meters van mijn huis moest opnemen en dat ik in geval van nood haar dag en nacht kon bellen. Op een middag pakte ik samen met mijn moeder het meetlint en gingen we het hele huis door. Wat heeft een mens dan een ruimtes waar je eigenlijk niet bij nadenkt. Alles op de mail gezet en al snel daarna volgde de prijsopgave. We waren weer een stapje verder in een vreemd en onwerkelijk proces …

Lees het vervolg hier binnenkort op Taboe

Eerdere columns teruglezen: column 1, column 2