Marianne is moeder van parakid, een kind dat meer waarneemt dan andere kinderen. Zij vertelt over haar dagelijkse belevenissen met haar zoon (3 jaar), dochter (9 jaar) en man.

Het was een avond eigenlijk die niet veel anders was dan andere avonden. Het naar bed brengen van Lukas was wederom een langdurig ritueel. Eerst douchen, verhaaltje en daarna naar bed. Bij het binnengaan van zijn kamer begon het de laatste tijd al gelijk. Gillen, schreeuwen, niet naar bed willen en om allerlei redenen eruit komen. Waarom? We wisten het echt niet meer. Troosten, boos worden, bij hem blijven zitten… Het enige wat hielp was een hele lange adem hebben en als we het even niet meer trokken, elkaar afwisselen.

RITUEEL
Wat ons tot op de dag van vandaag vooral is bij gebleven, was de angst in Lukas zijn ogen. Wat voelden wij ons machteloos. Vergeleken met onze vakantie viel hij thuis “gelukkig” na een uur-anderhalf uur van uitputting in slaap. Vaak was het voor ons erna een kopje koffie drinken om niet al te lang daarna naar bed te gaan. We wisten namelijk uit ervaring dat enkele uren later dit hele ritueel weer van voor af aan zou gaan beginnen.

Deze avond kwam het grootste gedeelte van het ritueel op mijn man neer. Ik had namelijk een mail gehad van Bénazir, waarin ze aangaf dat zij telefonisch spreekuur had en ik haar deze avond kon bellen. Om 20.00 uur begon ik vol goede hoop maar helaas, ze was in gesprek. Ik mijn dagelijkse portie soap op de tv even aangezet, mijn manier om mijn hoofd leeg te krijgen. Ondertussen maar bellen en bellen, maar helaas ze bleef in gesprek. Het telefonisch spreekuur was tot 21.00 uur en ik zag dat tijdstip heel snel dichterbij komen.

BéNAZIR
Uiteindelijk na bijna twee uur bellen ging de telefoon over en hoorde ik een voor mij streng klinkende stem aan de andere kant van de lijn zeggen: “met Bénazir”.  Na mij geëxcuseerd te hebben zo laat nog te bellen, zei ze “waarom bel je?” Ik mocht niet veel vertellen maar de vraag was of ik op Hyves zat en of ik een foto van Lukas op wilde sturen. Ik snelde naar beneden om de computer op te starten en de foto’s te sturen zodat ze ‘mee kon kijken’…

Daarop volgden de woorden “jullie wonen in een spookhuis en Lukas is paranormaal begaafd. En ook jullie dochter Femke ziet meer dan andere kinderen. Je hebt drie opties: negeren (de klachten zullen alleen maar toenemen), verhuizen (niet weten of een ander huis wel schoon is), of je huis laten reinigen. Je krijgt een mail van mij en ik verwijs je naar een site waar je er meer over kan lezen.”

Na elkaar nog een goede avond gewenst te hebben werd de verbinding verbroken en kon ik gaan slapen. Nou, dat heb ik die nacht weinig tot niet gedaan. Ik had nog zoveel vragen. Moest het allemaal eerst even verwerken. Morgen weer een nieuwe dag …

Lees het vervolg hier binnenkort op Taboe