Marja is getrouwd met Piet, samen zijn zij de ouders van Leonie (7,5 jaar) en Tess (2,5 jaar). Leonie is geboren met een energiestofwisselingsziekte en meervoudig gehandicapt. Leonie gaat uit huis wonen…de weg naar het nemen van dit besluit was zwaar. Marja vertelt.

Afgelopen zaterdag vierden we het feest voor Leonie. We waren zo benieuwd wie er allemaal zouden komen. Toch een beetje bang dat het grote feest dat je plant voor je meisje uit zou lopen op een fiasco. Zeker, het weer was verschrikkelijk…De tent was daarom ook extra stevig vastgezet en er waren wat heaters neergezet voor de warmte.

De meiden van de bediening kwamen en zo werd het langzaam half 4. De eerste gasten kwamen en wat gebeurt er?… De zon ging schijnen… Zo mooi… Er zijn verzorgers geweest van het logeerhuis, van haar dagbesteding en ook van de bus waar Leonie in mee is geweest. Nou er zijn flink wat tranen gevallen hoor. Ook familie en vrienden zijn geweest.

ZOVEEL MENSEN VOOR LEONIE
De tent stond aan het huis en zo was het een grote ruimte. Leonie stond in de tent en iedereen kwam ook achterom.  Op een gegeven moment had ik het gevoel dat iedereen in de tent bleef staan, dus ik liep even naar binnen in de hoop dat de mensen ook een beetje naar binnen zouden lopen, maar toen ik binnenkwam, zag ik dat het binnen ook helemaal vol stond. Zo onwijs gaaf…zoveel mensen die voor Leonie kwamen. Fantastisch! Ons meisje dat eigenlijk lichamelijk niets kan en zich ook verbaal niet kan uiten, daar zijn zoveel mensen voor gekomen, omdat ze Leonie allemaal een heel bijzonder meisje vinden.  Prachtig.

Op een gegeven moment liep ik even naar de keuken en Piet stond met een vriend te praten. Ik weet ook niet hoe het kwam, maar ik liep naar hem toe en daar kwam de ontlading. De ontlading van de opgebouwde spanning en emoties, maar ook de ontlading van hoe mooi deze dag was. Iedereen heeft wel iets tegen Leonie gezegd, zelfs kinderen gaven haar een aai over haar armen of gezicht, of hadden een tekening voor haar gemaakt.

KNUFFELEN
’s Avonds toen de grootste groep weg was, voelde ik dat Leonie het zat was. Het was bijna alsof ze tegen me zei: “Ik heb nu wel genoeg gezwaaid, mag ik ook even kroelen?”. Ik heb haar uit haar stoel getild en even lekker op schoot genomen. Judith zat er ook gelijk bij. Lekker even knuffelen, even alles loslaten en opschonen om het zo maar te zeggen. We hebben Leonie wel valium moeten geven. Dat is voor haar eigen bestwil. Het verwerken is dan wat beter te handelen voor haar. Ze heeft die nacht ook super geslapen. Haar zusje ook trouwens.

DEFINITIEF
Afgelopen zondag hebben we alle kaarten gelezen en cadeaus uitgepakt die Leonie heeft gekregen. Zoveel mooie woorden… En ik soms maar denken dat anderen haar als last zien. Nou, het tegendeel is bewezen… Ook dit feestje is weer een tree verder in het verwerken. Er is van sommige mensen echt definitief afscheid genomen. Definitief klinkt zo heftig, maar ik bedoel qua zorg voor Leonie. Maar elk afscheid brengt haar ook weer een stapje dichter bij haar nieuwe leventje en dat heeft ook zijn leuke kanten. We gaan bij de Tourmalijn een mooie, nieuwe kamer voor haar maken. Echt haar eigen kamer. Met gave kleuren als purple/grijs en wit en dan ook nog met leuke snoezelspullen en zelfs een love seat.  Welke meid van bijna 8 jaar kan zeggen dat ze twee van die fantastische kamers heeft?

Wat is onze dochter toch een geweldige meid. Ik voel veel van wat zij voelt en wil. Ik probeer dat zo veel mogelijk waar te maken voor haar, maar ik vind het zo verschrikkelijk dat ze niet ‘gewoon’ zelf de dingen kan doen zoals ieder ander meisje van 8…

Lees binnenkort het vervolg bij Taboe.

Deel 1, deel 2, deel 3, deel 4, deel 5, deel 6deel 7, deel 8