Marja is getrouwd met Piet, samen zijn zij de ouders van Leonie (7,5 jaar) en Tess (2,5 jaar). Leonie is geboren met een energiestofwisselingsziekte en meervoudig gehandicapt. Leonie gaat uit huis wonen…de weg naar het nemen van dit besluit was zwaar. Marja vertelt.

AFSCHEID
Deze week eindigt alweer raar. De schoolbus, waar Leonie al zeker vier jaar mee gehaald en gebracht wordt, rijdt vandaag voor het laatst. Volgende week krijgt ze, nog voor de laatste maand, een andere schoolbus. Wegens bezuinigingen zijn er wat verschuivingen geweest en Leonie kon helaas niet meer bij haar eigen bus blijven. We stonden op straat te huilen bij het afscheid nemen.

Die middag hebben we ook afscheid genomen van het logeeradres van Leonie. Op één dag al van twee afscheid moeten nemen. Dat was flink emotioneel en ook moeilijk. We wisten dat het eraan zat te komen, maar toch op het moment zelf is het heel lastig.

We kregen van de week ook een telefoontje van Leonies nieuwe woonadres. Ze kan al vanaf maandagochtend tot en met vrijdagochtend komen proefwonen in de maand september i.p.v. oktober, maar dat vonden we toch even te snel gaan. Dat zou inhouden dat ze niet meer naar school zou gaan en ook de pgb-ers zouden niet meer komen. Dan gaat het wel heel snel hoor. Je bent geestelijk ingesteld op oktober en niet op september. Dus zijn we maar niet op het voorstel ingegaan.

HET IS ZOVER
Maar afgelopen dinsdag was het toch echt zover en heb ik Leonie voor het eerst naar haar nieuwe plekje gebracht om werkelijk te gaan proefwonen. Drie dagen en twee nachten. O, wat was dat spannend.

Toen we daar aankwamen, hoe onwennig dan ook, voelde het direct goed en vertrouwd. Leonie werd gelijk in de groep opgenomen. De dag erna moesten we nog even wat opmeten voor haar nieuwe kamer. Ik belde de begeleiding op en vroeg of het uitkwam. Ze antwoordde dat het goed was, maar dat Leonie er niet was. Ze was met de groep mee naar de dagbesteding. Nog geen 24 uur was ze er en ze werd al helemaal bij de groep betrokken. Dat voelde zo goed en ik moet zeggen, er rolde ook wel een traantje over mijn wangen. Leonie was helemaal op haar plekje en dat al binnen 24 uur.

TROTS
Donderdagmiddag mochten we haar weer ophalen. Ze was heel alert en aanwezig. Thuis was ze wel flink van slag. Het is ook niet niks wat ze heeft meegemaakt. Ergens toch iets bekends, maar niet kunnen plaatsen. Wel was ik heel trots op haar, ze heeft het fantastisch gedaan!

Het voelde voor ons een beetje dubbel, Leonie was heel alert op haar nieuwe plekje en bij ons thuis weer onrustig. Zelf zijn we natuurlijk ook een beetje van de leg om het zo maar te zeggen, dat heeft zijn weerslag op haar. Het valt niet mee, het gaat ineens allemaal zo snel.

Lees binnenkort het vervolg bij taboe.

Deel 1, deel 2, deel 3, deel 4, deel 5, deel 6