Marja is getrouwd met Piet, samen zijn zij de ouders van Leonie (7,5 jaar) en Tess (2,5 jaar). Leonie is geboren met een energiestofwisselingsziekte en meervoudig gehandicapt. Leonie gaat uit huis wonen…de weg naar het nemen van dit besluit was zwaar. Marja vertelt…

FEESTJE: EEN NIEUW BEGIN
Aangezien het nu ook vakantieperiode is, is het soms wel lastig om dingen te regelen. Ik heb een to-do lijstje gemaakt van wat er allemaal nog moet gaan gebeuren.  Nu zijn we eerst nog met z’n vieren met vakantie. Voor de vakantie moest er een hoop al geregeld zijn en na de vakantie nog meer…We geven ook een feestje voor Leonie. Heel raar, maar het is dan ook “Leonies feestje”. Geen afscheid, maar een nieuw begin.

De komende periode na de vakantie wordt nog heel zwaar. Ik weet dat de periode wanneer Leonie net uit huis woont, ook heel zwaar en emotioneel zal gaan worden, maar ik hoop voor de volle 200% dat we daarna wel weer veel meer van elkaar kunnen gaan genieten. Nu is het alleen maar zorgen, zorgen, zorgen en genieten is er niet meer bij. Dit kwam echt duidelijk naar voren toen ik Leonie op moest halen na het regenincident. Je merkt dat je op bent. Echt op. Je leeft, maar je leeft eigenlijk niet. Ikzelf, als moeder, ben verzorgende en verder niet.

Heb mijn baan opgezegd toen Leonie ziek bleek te zijn. Ook voor Leonie haar zusje Tess (nu 2,5 jaar oud) ben ik geen leuke moeder. Door de vermoeidheid kan ik niks hebben. En iedereen zegt ook tegen me: “Wat een lieve meid is die Tess toch.” Zelf zie ik het niet meer.

‘ZORGEN KWIJT’
Zelf wil ik ook niet als ik 80 ben en terugkijk dat ik dan zeg dat ik nooit heb kunnen genieten van mijn meiden. Nu met de beslissing dat Leonie uit huis gaat wonen zijn wij de ‘zorgen’ kwijt. De zorgen blijven, maar het verzorgen laten we aan anderen over. We kunnen onszelf weer opladen en weer gaan genieten van Leonie en Tess en ook van elkaar als man en vrouw. Ik wist ook niet dat ik mezelf zo heb weggecijferd, maar dat doe je automatisch, omdat je zo van je kind houdt.

Nu op vakantie, twee weken. Een week met z’n vieren en een week met z’n drieën. Bewust gedaan, omdat je toch 24 uur per dag bezig bent met Leonie. Nu gaan we de tweede week dingen met Tess doen die we samen met Leonie niet kunnen doen. We weten ook dat Leonie in deze logeerweek goed verzorgd wordt. Ik zal ook proberen om bij te houden hoe het gaat na de vakantie. Hoe we het gaan ervaren de komende weken, werkend naar het uit huis wonen van Leonie toe en ook de weken/maanden nadat zij uit huis woont.

OPLUCHTING
Het was heel moeilijk om deze beslissing te nemen. Je wilt je kind niet kwijt en je voelt je een falende ouder, maar ik kan nu ook eerlijk zeggen (en dat zeg ik ook wel met tranen in mijn ogen) dat het wel als een opluchting voelt. We kunnen het niet meer alleen en ik weet zeker dat, als straks alles in rustiger vaarwater is, we meer gaan genieten van elkaar. Het klinkt heel raar, maar je doet het uit liefde voor je kind. Leonie gaat rust krijgen daar, stabiliteit. Niet meer twee uur per dag in de taxi, niet meer een moeder die zit te mopperen of te huilen, maar ouders die weer van hun kinderen gaan genieten…

Lees binnenkort het vervolg hier bij Taboe.

 Deel 1, deel 2


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *