Uit een Europese studie blijkt dat 1 op de 10 mensen tussen de 12 en 30 jaar oud een eetstoornis heeft (gehad). Waar men eerder beweerde dat het hierbij voornamelijk om jonge vrouwen ging, blijkt nu dat eetstoornissen ook bij mannen een steeds vaker voorkomend probleem zijn. Alleen al aan anorexia nervosa komen er per jaar ongeveer 1300 patiënten bij… Op Taboe vertelt Annabel hoe zij als jong meisje te maken kreeg met deze ziekte…en hoe zij overwon.

Mijn terugkeer naar huis zorgde natuurlijk voor problemen, want mijn moeder hield mij argwanend in de gaten. Op een gegeven moment eiste zij zelfs dat ik naar de huisarts ging! Aan de huisarts vertelde ik geen idee te hebben waarom ik zo mager was (stiekem hopend op een wonder, stiekem hopend dat hij mij doorhad, hopend op een weg terug). Ik kreeg een lichamelijk onderzoek bij een internist. Wat ik niet wist, was dat er in de overdracht aan hem stond: “ Als er niets lichamelijks wordt gevonden, kunnen we concluderen dat deze patiënt anorexia heeft.”

DIEPTEPUNT: 34 KILO
Het zal jullie niet verbazen dat deze conclusie werd getrokken.  Ik had mijn dieptepunt bereikt: ik woog 34 kilo!  Laat dit getal even goed doordringen: 34!!.. Dat weegt een kind! Ik heb net voor het onderzoek zelfs nog op een catwalk gestaan, mijn droom. En een fotoshoot gehad. Dat neem ik die mensen nog kwalijk, dat ze mij  door lieten gaan met dit stompzinnige lichaam. Dat ze me überhaupt vroegen voor de modeshow! Je had m’n moeders bezorgde gezicht moeten zien in het publiek toen ik trots langs liep. Ik was niet mooi. Ik was ziek, een schim, afschuwelijk. Hierdoor ontstaan die vertekende beelden.

Maar goed, de huisarts besprak een eventuele opname in een kliniek of in het ziekenhuis met mijn moeder. Ik schreeuwde het uit van afkeer: dat wilde ik niet, en zeker geen sondevoeding! Daar werd  ik toch geestelijk niet beter van? Sondevoeding is gewoon verkrachting voor een anorexia-patiënt. Omdat ik volledig over mijn toeren was, besloot mijn moeder mij onder haar hoede te nemen, op haar verantwoording. De huisarts ging akkoord. Ik beloofde beterschap.

HET WAS STERKER DAN IK
Maar met deze belofte was ik natuurlijk nog lang niet beter. Ik kon niet zomaar stoppen. Ik wilde wel, maar het was sterker dan ik. Daarom ging ik ’s morgens elke dag heel vroeg mijn bed uit  en gooide een paar kruimeltjes brood en vlokken op een bord, als ‘bewijs’ dat ik had gegeten. Na een paar dagen ging dit al fout.  Mijn moeder was me achterna geslopen naar beneden en betrapte mij op heterdaad. Daar is ergens toch een keerpunt begonnen. Het was enorm heftig. Mijn moeder en ik vielen elkaar huilend in de armen en hebben zo heel lang gezeten.  Mijn ogen vullen zich nu weer met tranen als ik hieraan terug denk. Ik moest beter worden, anders ging ik gewoon…dood! Ik begreep het opeens, was er volledig van doordrongen. Maar begrijpen alleen is niet genoeg.  Ik heb gigantisch veel hulpverleners afgelopen: Riagg, hypnotherapeut, psycholoog, terwijl ik weer kleine beetjes at. Maar dat deed niet veel. De hypnotherapeut heeft mij zelfs nog een keer voor de supermarkt verteld dat hij me niet meer kon helpen. Dat neem ik hem nog steeds erg kwalijk. Wie doet zoiets?

GEVECHT
De gesprekken met mijn moeder deden mij meer. Ik kon haar echt eindeloos vragen stellen wat bepaald voedsel zou doen, zou ik dan echt niet vet worden? Ze heeft nooit geïrriteerd gereageerd.  Ik wilde namelijk ECHT ‘mooi ‘aankomen. En niet raar.  Ik wilde het echt.  Steeds meer, ik wilde mijn leven terug, genieten van bijvoorbeeld iets simpels als het ruiken aan een mooie bloem, of van het zonnetje genieten of onbezorgd lachen om een grapje. Maar met willen alleen kom je er niet. Het is een gevecht, een zwaar gevecht: elk obstakel moet je overwinnen en daarvoor moet je steeds weer nieuwe kracht vinden. Je gedachtes en die weegschaal blijven je maar lastig vallen. Ik bleef weer hangen op een wat hoger gewicht. Hoeveel weet ik niet meer.

Uiteindelijk was daar een diëtiste die absoluut het voornemen had om mij te ‘redden’…

Lees volgende week het vervolg van Annabel, hier bij Taboe.

Deel 1, deel 2, deel 3, deel 4