Uit een Europese studie blijkt dat 1 op de 10 mensen tussen de 12 en 30 jaar oud een eetstoornis heeft (gehad). Waar men eerder beweerde dat het hierbij voornamelijk om jonge vrouwen ging, blijkt nu dat eetstoornissen ook bij mannen een steeds vaker voorkomend probleem zijn. Alleen al aan anorexia nervosa komen er per jaar ongeveer 1300 patiënten bij… Op Taboe vertelt Annabel hoe zij als jong meisje te maken kreeg met deze ziekte…en hoe zij overwon.

Deel 2

Op een dag kwam mijn tweelingzus op visite bij mij in de kapsalon. Ze zat goed in haar vel, had mooi, heel lang, rood haar en at zich niet vol aan kroketten en andere snacks waardoor ze een leuk figuurtje had. Ik zag dat mijn werkgever wel onder de indruk was van haar verschijning. Toevallig was de kapsalon bezig met het opzetten van een eigen foto-lijn voor de etalage van de kapsalon, mooie fotoposters. Hier zochten ze modellen voor. Nog meteen diezelfde avond werd mijn zus gevraagd model te staan voor een fotoreportage. Ze was erg blij en gevleid en ik was ook enorm trots natuurlijk. Die avond liepen we samen naar huis, druk pratend over haar ‘shoot’ en hoe ‘cool’ dat wel niet was, giechelend. De kroketten sloeg ik voor deze gelegenheid over…

Ik werkte hard en werd zichtbaar steeds molliger, doordat ik inmiddels alles at wat in mijn buurt kwam. Maar begrijp me goed: ik was niet dik. Als in dik, moddervet. Daar had ik simpelweg geen aanleg voor, maar met toch wel een aantal kilo minder zou ik wat meer op mijn ‘normale’ gewicht terugkomen en beter in mijn vel zitten. Toch was ik me daar toen nog niet echt bewust van.

AFSCHUWELIJKE DAG
Toen kwam die afschuwelijke dag dat mijn bazin me meenam naar een super trendy kledingwinkel. ‘Ze’ hadden bedacht dat ik de kleding voor mijn zus wel even kon gaan passen, omdat we toch een tweeling zijn. “Hoeft je zus niet helemaal voor te komen, toch?” Een paar gestreepte leggings (!) en andere ‘sexy’ kleding werd gedrapeerd over mijn pashok, waarin ik mezelf wel in de grond wilde toveren van onzekerheid. Toen ze begonnen te roepen waar ik bleef, trok ik zuchtend de kleding aan. Op het moment dat ik het hokje open deed, knapte ik bijna uit elkaar van ellende. Diverse ogen gleden over mijn lichaam, dat ik in de legging en het topje had geperst.

Er werd wat gefluisterd over en weer en uiteindelijk kwam er een “Jaa, enig!” uit. Fijn, ik kon weer aan het werk. Eenmaal terug  in de salon rende ik meteen naar boven, liet een paar tranen de vrije loop en ging door naar de wasmachine om de was te doen, maar er lag niet zoveel als verwacht. Ik was dus zo klaar. Daarom liep ik in stilte als een schim weer naar beneden. Beneden in de kapsalon ging ik op mijn ‘veilige plekje’ staan,  recht voor de muur van de keuken, naast de open deur. Ze zagen me daar niet vanuit de keuken en ik kon zo prima de kapsalon overzien. Dat was mijn taak. Als er iemand binnen kwam, kon ik meteen vriendelijk de jas van de klant aanpakken.

UITLACHEN
Daar stond ik dan op mijn veilige plekje, in afwachting van de klant. Moedeloos en onzeker door de vreselijke pas-sessie in de kledingwinkel. Mijn collega’s hoorde ik achter me lachen en praten. Maar wat was dat? Opeens ging het gesprek over MIJ?!  Hoorde ik dat goed?!! O nee… Ze wisten vast niet dat ik al op ‘mijn plek’ stond, ze hadden me natuurlijk niet gehoord en gezien, omdat ik een stil muisje was. Vreselijk. Mijn bazin vertelde gierend aan mijn collega’s hoe gek de kleding en met name de legging zat. Ze lagen in een deuk toen ze vertelde dat -gelukkig!-  mijn tweelingzus deze kleding aan zou trekken. Ze moest m’n zus er wel flink in fantaseren natuurlijk, maar dat had ze al verwacht en ingecalculeerd.

Nog harder werd er gelachen over mijn onzekere houding en mijn karige reactie: ik zei namelijk niks. Stond daar als een zak hooi voor me uit te staren. Ja, dat was lachen, gieren en  brullen voor mijn collega’s. Dat was nog grappiger dan hoe de kleding stond denk ik, want zo vreselijk zal het vast niet gestaan hebben. Het ging  voornamelijk over mijn gedrag. Maar dat maakte niet uit, ik was lelijk en stom. Bah! En dit was een heel groot drama, wat afschuwelijk! Ik werd er misselijk van.

NACHTMERRIE
Dit was een regelrechte nachtmerrie voor het onzekere meisje dat ik was. Ik kon wel door de grond zakken door deze enorme vernedering.  Ik wilde schreeuwend de keuken in rennen en vertellen dat ik alles had gehoord . Misschien zelfs even een flinke mep in het gezicht van m’n bazin geven. Maar dat deed ik niet. Helaas! In mijn nachtmerries, zelfs jaren later, zie ik mezelf dat nog steeds doen. Maar nee, ik sloop op mijn tenen naar het toilet en daar heb ik alles eruit gehuild en in stilte ‘geschreeuwd’, wild zwaaiend met mijn armen. Het duurde lang voordat ik mezelf weer onder controle had.  Natuurlijk viel het lange wegblijven op. Ik mompelde iets over vreselijke buikpijn en ben direct – via de snackbar – naar het station gegaan. Het huilen kon ik niet meer inhouden tot in de trein. Het kon me niets meer schelen of iemand me zou zien. Alles gooide ik eruit. Dat luchtte op. Eenmaal thuis kon ik mezelf hierdoor toch tot de orde roepen en mijn masker weer opzetten.

Deel 1

Lees volgende week het vervolg van Annabel hier bij Taboe.