Uit een Europese studie blijkt dat 1 op de 10 mensen tussen de 12 en 30 jaar oud een eetstoornis heeft (gehad). Waar men eerder beweerde dat het hierbij voornamelijk om jonge vrouwen ging, blijkt nu dat eetstoornissen ook bij mannen een steeds vaker voorkomend probleem zijn. Alleen al aan anorexia nervosa komen er per jaar ongeveer 1300 patiënten bij… Annabel vertelt hoe zij als jong meisje te maken kreeg met deze ziekte…en hoe zij overwon.

VASTBESLOTEN MIJ TE REDDEN
De diëtiste was vastbesloten om mij te redden en stopte niet voordat dat geregeld was. Dat ging niet zomaar. De eerste keer heb ik haar het hele bezoek uitgescholden: wie dacht ze wel niet dat ze was met haar voedingsadvies! Woedend was ik. Ze reageerde niet, liet me uitrazen en huilen. Beet zich erin vast als een pitbull. Hierdoor begon ik haar langzaam te vertrouwen. Ik kwam daar vele uren om te praten, soms stiekem samen op de weegschaal. Ze zat, net zoals mijn moeder, in het complot. De enige mensen die ik toeliet. Ze was een heldin, deze diëtiste waarvan ik de naam – afschuwelijk genoeg – niet meer weet, anders zou ik deze hier noteren met een lint eromheen. Stapsgewijs begonnen we dagmenu’s voor te bereiden, alles binnen mijn grenzen. Langzaam opbouwend.

OBSESSIE VOOR HET DAGMENU
Ik moest mij elke ochtend wegen en deed dat samen met mijn moeder. De weegschaal stond inmiddels achter slot en grendel bij haar in de slaapkamer, zodat ik er niet zelf bij kon. Na 2  dagen van het eerste weekprogramma mocht ik me voor het eerst wegen. Ik schrok me rot: ik was geen ons aangekomen! Ik kon het niet geloven en moest uit wanhoop enorm huilen. Mijn moeder en ik hebben toen lang tegen elkaar aan gelegen, waarin ze me verzekerde dat het allemaal goed zou komen. De controle begon langzaam de andere kant op te slaan. Ik kreeg nu een obsessie voor het dagmenu en de tijd waarop ik iets moest eten. Ik was geobsedeerd door de cijfers en streepjes van de klok en leefde van tijdstip naar tijdstip, op de seconde af. Ik maakte precies klaar wat er op het menu stond, durfde daar niet van af te wijken. Wanneer er een ingrediënt ontbrak, was ik helemaal van de kaart. Het duurde lang voordat ik hier wat soepeler in werd. Als iemand het waagde iets te verstoren, dan kreeg die een sneer. Toen mijn broer eens mijn  speciale brood op had gegeten, was ik laaiend!  Maar goed, de controle ging de goede kant op. Ik at weer, dus we lieten het zo maar doorgaan

LANGZAAM M”N LEVEN TERUG
Uiteindelijk kon ik het aan om 3x per dag een milkshake van 900 calorieën op te drinken, want anders schoot het niet op. Dat m’n gewicht niet direct pijlsnel omhoog ging, gaf mij ook vertrouwen om door te gaan, ik werd dus niet meteen te dik. Als ik 49 kilo zou wegen zou ik gaan winkelen met mijn moeder. Langzaam kwam mijn gevoel weer terug in mijn lijf. Ik genoot af en toe zelfs weer ergens van en begon weer grapjes te maken. Maanden gingen voorbij, een tijd waarin ik vocht, en nog steeds intense hulp nodig had. Dit was niet zomaar opgelost. De weg naar anorexia is lang en sluipend, maar de weg terug is zeker zo lang en vreselijk zwaar. Het is een gevecht tegen jezelf, tegen de gedachten in je hoofd, tegen angst en onzekerheid. Een weg met ups en downs. Met koppige vastberadenheid en de liefde en hulp van mijn omgeving heb ik dit slagveld tegen de anorexia uiteindelijk kunnen overwinnen. Heel langzaamaan begon ik weer te wegen wat ik moest wegen. Heel langzaam kreeg ik mijn leven weer terug…

VOLLEDIG OVERWONNEN!
Dit was het verhaal van mijn ziekte die lang heeft geduurd. Er zijn ook nog terugvallen geweest die ik gelukkig aan kon. Ik denk dat dit bij elkaar wel een paar jaar duurde. Maar ik kwam er van af.  Niet iedereen heeft dat! De controle blijft bij sommige mensen hun hele leven in hun hoofd spoken, maar ze blijven wel op goed gewicht . Dat is prima.  Maar gelukkig kan ik nu zonder nadenken wat in mijn mond stoppen. En een weegschaal? Die heb ik al 10 jaar niet meer! Mijn figuur  vind ik zo erg mooi, als ik het mag zeggen. Ook nu nog krijg ik genoeg complimenten over mijn figuur. Als er iets te straks zit, eet ik wel eens wat  minder, maar alles gewoon zoals een normaal mens omgaat met zijn gewicht. Ik weet -dankzij de diëtiste – wat een normaal voedingspatroon is. Ik heb het VOLLEDIG overwonnen!

Toch  zijn er nog TEVEEL mensen die dit niet overleven en waar mijn hart naar uit gaat.  Is er iemand die zich in dit verhaal herkent? Tegen diegene wil ik  graag zeggen:  als jij dit leest en je bent enorm met je gewicht bezig: Stop ermee! Je kan hier echt dood aan gaan. Ook jij kan  dit  overwinnen. Echt waar. Begin gewoon met een klein stapje, dat kan geen kwaad. Toegeven dat je ziek bent is al de eerste grote stap. Bij deze ziekte zijn er alleen maar verliezers. Je zult dit nooit winnen als je zo doorgaat. Aankomen gaat niet zo snel, wees niet bang.”

Ik hoop dat mijn verhaal inspirerend is voor andere slachtoffers. En vooral dat mensen begrijpen dat anorexia geen simpele ziekte is, waarbij meisjes gewoon wat slanker willen zijn met een ideaal figuur voor ogen. Zo zit het helemaal niet.

MIJN MOEDER, MIJN HELDIN
Als laatste wil ik  de allergrootste held in dit verhaal bedanken: mijn moeder. Bedankt is een te klein woord voor wat zij allemaal heeft gedaan. Alle tijd en energie die ze erin gestopt heeft tijdens mijn herstel. Zij aan zij, samen met mij. De zorgen die ze moet hebben gehad in de jaren voor het keerpunt. De verantwoordelijkheid die ze nam.  Mam, ik hou van je! Zonder jou had ik misschien niet meer geleefd…

Ook mag ik trots zijn op mezelf, ik heb dit toch maar mooi overwonnen. Deze ziekte heeft me ook iets gebracht: ik ben er veel sterker uitgekomen dan ik was, heb zelfvertrouwen gekregen en zelfspot, kan dingen relativeren.  Ik ben goed zoals ik ben… al was de levensles langs deze weg wel veel te hard.

Annabel

Deel 1, deel 2, deel 3, deel 4, deel 5