Sophia is een blond tenger meisje uit Amsterdam van twaalf jaar oud. Wat Sophia nou net even anders maakt dan haar leeftijdsgenoten is niet alleen haar manier van communiceren, maar ook de manier van kijken naar en omgaan met dingen in het leven.

Het is een zeer ondernemende dame die een eenmansactie heeft opgezet voor kinderen die in het ziekenhuis liggen. Een grote supermarktketen start een actie en heel Nederland is in één keer in de ban van mini levensproducten die je bij je boodschappen cadeau krijgt. Overal zie je bij uitgangen van de supermarkten kinderen staan die vragen of zij je gratis mini mogen hebben. Sophia die erg sociaal is en een groot inlevingsvermogen heeft, bedenkt dat kinderen die ziek zijn niet in staat zijn om mini’s te verzamelen. Kordaat als ze is gaat ze wekenlang, soms in de stromende regen, bij de supermarkten in haart buurt staan om zo maar liefst 600 mini’s te verzamelen voor kinderen in het VU ziekenhuis in Amsterdam.

GEWOON…
Haar moeder attendeert mij op haar actie en als ik in gesprek ga met haar is ze verbaasd dat ik deze actie zo bijzonder vind. Haar grote, blauwe ogen kijken me  verbaasd aan als ik haar vraag waarom ze dit gedaan heeft. Ze haalt haar schouders op en mompelt: “Gewoon…”.

Gewoon vindt ze het om iets te doen voor kinderen die ze niet kent. Het is voor haar een natuurlijk gegeven dat je wat voor je medemens over hebt. Onbaatzuchtig geven is gewoon. Is dit dan een kind uit een nieuw tijdperk? Een tijdperk waarin we meer over gaan hebben voor elkaar en niet op eilandjes leven. Sophia verdient met haar daad zeker een gouden lijstje.