Toen Mark en ik jaren geleden bij elkaar kwamen, wisten wij al dat wij geen gewoon gezin zouden gaan vormen. Voor ons allebei ons tweede huwelijk. Mark, achttien jaar ouder dan ik, had al twee volwassen kinderen die amper jonger waren dan ik. Hij had daarbij nog eens een zeldzaam levervirus waarvoor hij medicijnen moest slikken. En toch wilden wij nog wel graag samen kinderen…

Deel 1

Wij hadden ons vrij snel aangemeld bij Pleegzorg, want waarom geen kindje in je hart sluiten dat het moeilijk en weinig toekomstperspectief heeft. Oktober 1998 gingen wij op ‘cursus’ om pleegouders te mogen worden, want daarvoor moest je wel eerst gescreend worden. Dus gingen wij door de molen. Na de cursus en enkele gesprekken bij ons thuis, werden wij in maart 1999 in de ‘bak met beschikbare ouders’ geplaatst en begon het wachten…

CELINE EN ELISA
In juli 1999 werden wij gebeld met de mededeling dat wij een baby kregen, Celine genaamd en ze was pas vijf maanden oud. Wij waren dolenthousiast en gingen ervoor, want zij moest binnen  één week geplaatst worden vanwege de vakantie van het crisisgezin. Drie vakantieweken waren net te lang om binnen het gezin te blijven, het kindje zou zich dan te veel gaan hechten aan deze mensen.

We moesten veel regelen in deze week: een box, wandelwagen, luiers, potjes eten en fruit. Om de dag gingen we naar het crisisgezin in Zwolle want Celine moest snel aan ons wennen. Er volgden enkele bezoekjes over en weer, Celine werd door ons gebadderd en gevoed en zij sliep een uurtje in haar nieuwe bedje. Wat een rollercoaster voor iedereen, laat staan voor dit kleine onschuldige wezentje met haar grote bruine ogen. Na een week woonde zij al bij ons.

COMPLEET GEZIN
Een fantastische tijd volgde, het ging zeer voorspoedig en de kleine groeide als kool! Het was een schat die bij iedereen op schoot wilde zitten en naar iedereen lachte. Precies een jaar later op precies dezelfde datum kregen wij een tweede meisje, Elisa, en ja zij woonde vanaf haar geboorte in hetzelfde crisisgezin, helemaal geweldig! Het crisisgezin wilde het liefst dat wij Elisa ook kregen, want dan konden ze haar ook blijven zien. Dat lukte gelukkig!

Wij gingen met Celine kijken en zagen daar voor het eerst onze tweede dochter Elisa. Hoe krijg je die twee namen zo prachtig bij elkaar, zij waren namelijk helemaal geen familie van elkaar. Elisa was echt de ‘bolle van Zwolle’ en had niet veel haartjes, wat een mooi stel samen. Ook nu ging er een korte wenperiode aan haar plaatsing vooraf. Celine vond het mooi, maar vroeg zich wel af wanneer die baby nu weer terug ging. Na een week werd de situatie gewoon en was ons gezin compleet.

De eerste jaren waren een makkie. Wij als pleegouders gingen regelmatig bij de biologische ouders van Elisa op bezoek. De moeder van Celine daarentegen was verslaafd en zwervende, vader was geheel onbekend. Naarmate de jaren verstreken ging Celine wel regelmatig met ons naar haar halfzusje en halfbroer, beiden in een ander pleeggezin. Ook zorgden wij dat het contact met haar oma werd onderhouden zodat Celine zoveel mogelijk familie verzamelde van haarzelf, naast onze familie. Maar de enige die ontbrak was haar echte moeder.

REACTIEVE HECTINGSTOORNIS
Op school bleek al in groep 2 bij de kleuters dat Celine de vriendinnetjes erg claimde, zowel de kinderen als ook de spulletjes die anderen hadden, wilde ze voor zichzelf. Samen met de juf gingen wij achter een Sova training aan voor zeer jonge kinderen, genaamd Tim en Flapoor. Celine leerde hier veel van en had er een paar jaar plezier van. Echter het claimgedrag bleef steeds aanwezig en Celine werd bij de orthopedagoog uitvoerig getest op gedragsproblemen. Ze bleek een reactieve hechtingstoornis te hebben en dit zou op latere leeftijd best problemen kunnen geven. Echter je kunt er verder niets aan doen dan liefde geven, corrigeren, waarden, normen en structuur meegeven en hopen, vooral hopen dat het goed gaat.

CELINE’S MOEDER
Toen de meiden 8 en 7 jaar waren, kwam Celine’s moeder plotseling bij oma op bezoek. Ze had via via in Amsterdam gehoord dat haar moeder ziek was, en dat zorgde ervoor dat ze één dag thuiskwam. Toen oma ons belde met dit nieuws, vlogen wij met de kinderen naar oma om te zorgen dat Celine, al was het maar één keer, haar moeder zag. Dit had veel impact op de kinderen, maar we wilden ze dit niet onthouden.

Een paar jaar geleden was er een tv-programma van ‘Kamphues boeit,’ waarin Kamphues een dag geboeid liep met een drugsverslaafde in Amsterdam. Deze verslaafde was de moeder van Celine. Wij kregen de film thuisgestuurd van de KRO en de orthopedagoog wou graag dat Celine zag hoe haar moeder leefde. De moeder was niet kwetsend in de film en noemde de namen van haar drie kinderen. Celine glimlachte hierbij; dit was dus haar moeder. Celine heeft haar moeder hierna niet meer gezien en begon haar ontmoeting met moeder weg te duwen en te blokkeren. En als ‘toetje’, werd in december 2009 ook nog eens diabetes type 1 bij haar geconstateerd. Waarom nu weer precies ons kwetsbare meisje, denk je dan, zij had het al zo zwaar. Een zeer heftige periode brak aan, beginnend met de onwetendheid voor haarzelf dat ze dit haar hele leven met zich mee zou dragen.

Lees binnenkort het vervolg hier op Taboe


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *