Kris wordt geboren als meisje, maar heeft zijn hele leven het gevoel dat hij jongen had moeten zijn. Hij neemt op jonge leeftijd de moedige stap om hier verandering in te brengen. Kris vertelt…

COMING OUT
Verwacht wordt dat het leven na een coming out makkelijker wordt. Je hoopt op acceptatie en jezelf te kunnen/mogen zijn. In september 2012 kwam ik voor mijn familie en vrienden uit de kast als transgender. Dit betekent dat ik lichamelijk als meisje geboren ben, maar mij altijd een jongen heb gevoeld. Mijn naam is Kris, ik ben een 19 jarige jongen uit Noord Holland, en dit is mijn verhaal:

WEGSTOPPEN
Bijna 18 jaar heb ik het willen wegstoppen. Het gevoel een jongen te zijn van binnen. Dat is niet altijd makkelijk geweest. Geen aansluiting kunnen vinden bij leeftijdsgenoten. De meisjes wilden mij niet als vriendin, want ze vonden dat ik niet genoeg bezig was met make-up, kleding en tutteldingen, zoals poppen. De jongens wilden geen vrienden zijn omdat ik nu eenmaal geen jongen was. Mensen die verwachtten dat ik mij vrouwelijker zou gedragen en kleden. In september 2012 heb ik mijn ouders, mijn klasgenoten, en directe omgeving verteld dat ik transgender ben.

Ik werk 4 dagen per week in een restaurant. Daar kan ik gewoon mezelf zijn, Kris, een 19-jarige jongen. Gelukkig heb ik bijna geen negatieve reacties gehad. En al is het niet altijd makkelijk (geweest), toch steunt met name mijn familie me ontzettend!! Daar ben ik super blij mee!! Beter had ik het niet kunnen wensen!

IK BEN GEEN MEISJE, IK BEN EEN MAN
Na mijn coming out is het er niet altijd makkelijker op geworden. Juist nu ik mezelf kan zijn en het door bijna iedereen geaccepteerd wordt, wordt het voor mij alleen maar lastiger. Bij elke handeling die ik doe, al zijn het de simpelste dingen, moet ik me zo erg inspannen. Dingen als naar de wc gaan, mij aankleden ‘s ochtends, over straat lopen. En zelfs praten kost mij zoveel energie. Ik moet er voor mijn gevoel altijd voor zorgen dat ik overtuigend overkom bij mensen, om te bewijzen dat ik me echt een man voel van binnen. Dingen als douchen of formulieren invullen zijn bijna onmogelijk geworden voor mij.

Nu mensen mij proberen aan te spreken met Kris en ‘hij’ wil ik dat iedereen dat doet. Als mensen mij op straat aanspreken met ‘mevrouw’ of ’zij’, dan voelt het alsof er tegen mij gelogen wordt. Overal geconfronteerd worden dat de wereld jou als iemand ziet die je niet bent. Ik ben geen meisje, ik ben een man.

ONDER BEHANDELING
Op dit moment ben ik onder behandeling van het VUMC in Amsterdam. In het VU hebben ze een speciale afdeling voor mensen die worstelen met hun geslacht. In september 2012 heb ik mij aangemeld bij dit ziekenhuis. Ik kreeg te horen dat ik in februari 2013 een intakegesprek zou hebben met een psycholoog. Dit viel vies tegen, nog 5 maanden wachten, jakkes!

Toen de tijd eenmaal aanbrak dat ik mijn intakegesprek had, was ik super zenuwachtig. Ik begon enorm te twijfelen over mijn gevoelens. Was ik niet gewoon een stoere meid, in plaats van een jongen? Toen ik mijn gesprek had gehad was ik enorm opgelucht. De psycholoog met wie ik een afspraak had, stelde me helemaal gerust. Over dat de twijfels normaal waren, en dat ik er goed en open over moest blijven praten met vrienden/familie. Hij vertelde dat mijn gevoelens waarschijnlijk goed waren, en dat ik door mocht in het traject.

WACHTLIJST
Ook vertelde hij iets heel naars. Voordat ik met het traject, de diagnostiek, mocht beginnen, kwam ik op de wachtlijst. Deze lijst zou een wachttijd hebben van 12-14 maanden!! Dat betekende dat ik nog ruim een jaar niets met mijn gevoelens zou kunnen doen.

Gelukkig bestaan er organisaties zoals Transvisie Zorg. Ze zorgen onder andere voor psychologische en psychosociale hulpverlening aan mensen met gender identiteit-vragen en hun omgeving. Hier heb ik 5 of 6 gesprekken gehad met een psycholoog/seksuoloog. Ze heeft me geholpen met vragen over mijn lichaam, de behandeling bij het VU die ik het jaar erop zou gaan volgen, en over lotgenoten ontmoeten. Zelf organiseert Transvisie Zorg een paar keer per jaar een bijeenkomst. Alle mensen die worstelen met hun gender-identiteit zijn welkom. Er word tijdens zo’n bijeenkomst gepraat over allerlei onderwerpen en problemen waar je als transgender tegenaan kunt lopen.

VEEL STEUN
Zelf heb ik hier veel steun bij gehad. Daarnaast heb ik veel op forums gezeten waar transgenders onder elkaar konden praten over hun gevoelens. Zelf heb ik toen met andere transgenders een geheime facebook-pagina aangemaakt, waar we met elkaar konden praten over problemen. Dit heeft mij en vele anderen geholpen onszelf beter te begrijpen. Ook konden we via de pagina meetings organiseren, en elkaar in het echt zien. Dan spraken we bijvoorbeeld in Utrecht af met 20 lotgenoten van alle leeftijden en geslachten en gingen we een dagje op stap.

BEGONNEN MET MIJN DIAGNOSTIEK
Inmiddels ben ik bij de VU begonnen met mijn diagnostiek, en dat voelt echt super! Ik heb nu 3 afspraken achter de rug, en 10 januari is mijn laatste gesprek. Eén keer per maand heb ik zo’n afspraak bij het VUMC met mijn psycholoog. Zij kijkt of mijn gevoelens 100% kloppen over het man voelen. Ze kijkt of ik genoeg steun krijg van mijn omgeving en of ik nog een kinderwens heb.

Na ongeveer 6 gesprekken heeft mijn psycholoog een goed beeld van mij. Hiermee gaat ze overleggen met derest van het “genderteam”, dat bestaat uit andere psychologen, artsen, chirurgen, endocrinologen en nog meer. Als ze besluiten dat alles goed is en mijn gevoel klopt, dan mag ik beginnen met de testosteron (mannelijke hormonen) behandeling. Dit gaat er voor zorgen dat ik in de jongens-pubertijd kom, een lage stem krijg, baardgroei, lichaamsbeharing, meer spiergroei en dat mijn skelet vergroeit naar meer mannelijke vormen. En bovenal dat mijn gezicht vol met puistjes gaat zitten!

KINDERWENS
Om terug te komen op de kinderwens, dat is een hele lastige voor mij. Ik ben 19 jaar en nog lang niet toe aan kinderen. Toch word ik een soort van gedwongen hier al over na te gaan denken. Als mijn psycholoog namelijk besluit dat ik met de testosteron mag beginnen, weten ze niet wat dat voor effect heeft op mijn vruchtbaarheid. En hoewel dit pas een kleine greep uit mijn leven is, wil ik hier toch mee afsluiten. Ik hoop dat ik hiermee nu of in de toekomst mensen kan helpen die met dezelfde gevoelens worstelen als ik heb of had.

GUN JE OMGEVING TIJD OM TE WENNEN
Na mijn coming out wilde ik dat mijn traject bij het VU supersnel ging. Maar ik moest er ook rekening mee houden dat ik voor mijn omgeving niet te snel ging. Ik wist al jaren van mijn gevoelens, maar mijn omgeving moest er nog aan wennen. Gun ze die tijd dan ook, het is niet zomaar iets. Zorg dat jij hen voldoende informatie geeft, je hoeft niet alles te vertellen natuurlijk. Zorg dat je het contact open houdt, en dat – als ze vragen hebben – ze bij jou terecht kunnen. Vind je dit zelf lastig? Zoek dan een site op, of een organisatie zoals Transvisie Zorg en laat je omgeving daar eens een kijkje nemen. Zo wordt het voor iedereen een stukje makkelijker!

100% MEZELF
Zelf ben ik alleen maar gelukkiger geworden het afgelopen jaar. Ik kan nu 100% mezelf zijn. Daardoor kan ik veel meer uit mezelf halen. Ik ben zelfverzekerder geworden, meer open, socialer en over het algemeen veel vrolijker. Ik kan lachen om dingen die in het verleden gebeurd zijn en voor mij niet altijd leuk waren. Ik heb door mijn dysforie fantastische mensen leren kennen die ik anders nooit ontmoet had. Ik heb een veel bredere kijk op de wereld gekregen en de mensen die er wonen. Ik heb een hoop nieuwe vrienden gemaakt en ben er zo achter gekomen dat ik echt niet de enige ben met dit gevoel. En dat je er best af en toe over mag lachen!

Verder wil ik nog benadrukken dat in welke fase van je transitie je nu zit, voor je coming out, erna, al bezig met hormonen of al helemaal klaar met het traject, het super belangrijk is dat je gesteund wordt. Dit kan zijn door je ouders, vrienden, je partner of zelfs je mentor op school. Als je een persoon kent die hiermee worstelt, laat hem/haar dit niet alleen doen! Wees er voor elkaar, steun elkaar, en vergeet niet dat je er af en toe ook best om mag lachen! Niet alles hoeft zwaar en negatief te zijn, een lolletje om jezelf mag best!

Wanneer je toegevoegd wilt worden aan de geheime Facebook pagina voor transgenders, stuur dan even een berichtje met je naam naar Taboe. Wij zorgen ervoor dat je naam dan bij Kris terecht komt.