Angela werd als man geboren en voelde zich meer dan 50 jaar gevangen in haar eigen lichaam. Zij besloot het roer om te gooien en zette de moedige stappen naar haar leven als vrouw. In haar column bij Taboe vertelt zij op openhartige wijze over haar leven en wat haar zoal bezig houdt.

KWETSBAAR
Hoe vaak voelen we ons niet kwetsbaar? Als anderen jouw lichaam zien, mensen een opmerking over je maken, je je bedreigd voelt, je iets over jezelf vertelt.  Zeker als je ‘anders’  bent. Je kwetsbaar opstellen geeft ook je kracht aan. Mensen vinden dan dat je veel lef toont. En dat is heel positief voor jou. Dat sterkt je in je overtuiging dat je het goed doet.

Toen duidelijk werd dat ik niet in het ‘normale’ kader paste, stelde ik me dus heel kwetsbaar op. Steeds kreeg ik van mensen te horen hoe moedig ze mij vonden dat ik ervoor uitkwam dat ik transseksueel was. Het maakte mij inderdaad sterker. Zo sterk dat ik me op een gegeven moment niet meer kwetsbaar voelde. De eerste stapjes in het openbare leven in vrouwenkleren waren niet gemakkelijk, maar gaandeweg veranderde dat.  Ik ging steeds meer in mijn kracht staan.

‘WORDT AAN GEWERKT’
In die periode kreeg ik een oogontsteking waarvoor ik dus naar de oogarts moest. Ik leefde al als vrouw, nog niet aan de hormonen. In feite dus nog altijd een man in vrouwenkleren. Ik neem plaats in de wachtkamer en niemand kijkt mij echt aan. Merkt wat aan me. En zoals gebruikelijk is het er stil. Wachtkamers lijken vaak op de stiltecoupé’s van de NS.

Afijn, de vrouwelijke oogarts komt mij halen en roept luid en duidelijk: ‘Mijnheer van Bebber’. Een seconde ben ik verrast. Hier had ik niet bij stil gestaan. Heel snel heb ik mezelf onder controle, sta op,  kijk rustig de wachtkamer in  en zeg met een glimlach tegen de verraste aanwezigen: ‘Er wordt aan gewerkt’.

En loop achter de vrouw aan. Zij verontschuldigt zich, maar ik maak duidelijk dat dat niet nodig is. Zij wist ook niet beter, want op het ponskaartje staan immers mijn mannelijke gegevens. En ik heb er niet bij stilgestaan de dames aan de balie te vragen mij met mevrouw te laten omroepen. En voor mij was het in de eerste keer als vrouw in een wachtkamer. Bij de controle heb ik verzocht daar aandacht aan te besteden. Op het ponskaartje werd een post-itje geplakt. En het ging goed. Overigens, de arts zou het toch niet zijn vergeten. 

ZELFSPOT
Zo kun je dus een ongemakkelijke situatie het hoofd bieden door je flexibel op te stellen. Als je er zelf de humor van inziet is het voor anderen ook gemakkelijker om ermee om te gaan. Zelfspot is dan een toegevoegde waarde. Als ik nu een lezing houd vertel ik de toehoorders een anekdote en dat ik inmiddels bal-last ben kwijtgeraakt. Op deze wijze maak ik het, voor sommigen, toch wel lastige onderwerp een stuk toegankelijker. Vergeet niet: alles begint bij jezelf.

Angela van Bebber

www.allesmagerzijn.nl