Catalina, de dochter van Kaatje heeft al een aantal jaren last van irrationele angsten. Kaatje vertelt hoe het ooit is begonnen, wat dat met haar dochter doet en hoe zij als ouders er mee omgaan.

De mededeling kwam als donderslag bij heldere hemel. Catalina had het niet zien aankomen, een jaar blijven zitten in groep 6. Een besluit dat we niet zomaar hadden genomen, maar waarvoor ze ons haatte. De kinderen in haar nieuwe klas vond ze stuk voor stuk maar ‘sukkels’. De eerste maanden van dat schooljaar waren zwaar voor haar. En voor ons. We twijfelden aan ons besluit.

GOED VOOR HAAR ZELFVERTROUWEN 
Langzaam maar zeker bespeurden we toch een nieuwe, sterkere Catalina in de maanden die daarop volgden. Ze maakte snel vrienden, zat goed in de groep. Daar hadden we eerlijk gezegd op gehoopt, want ze was altijd al een vrij sociale meid. De nieuwe kinderen keken tegen haar op en dat bleek uitermate goed voor haar zelfvertrouwen. Ze groeide enorm op het persoonlijke vlak, haar cijfers verbeterden. Met Kerst hadden wij een andere dochter in huis. Een vrolijke, sterke dame met cijfers waarin we haar herkenden. Het meisje waarin we de eigengereide kleuter van vroeger herkenden.

ACCEPTEREN, DICHTERBIJ
Maar ook een meisje dat goed wist om te gaan met haar angsten die toch soms de kop opstaken. Heel vervelend vond ze dat, want het liefste zou ze de angsten kwijt willen raken. Een pilletje nemen of een drankje drinken waarmee ze voor altijd van haar angsten af zou zijn. Ik probeerde haar vaak uit te leggen dat deze angsten bij haar horen. Iets waar je mee leert omgaan en waarover je praat met elkaar. Waardoor het misschien minder wordt, maar niet verdwijnt. Dat gegeven accepteren, kostte een aantal jaren. Het bracht ons wel dichterbij elkaar.

LIJSTJES, LIJSTJES
Groep 7, 8, Catalina groeide uit tot een sterke, sociale meid met een duidelijke eigen wil en een grote schare vrienden. Dat jaartje overdoen, bleek de stimulans voor haar persoonlijk groei. Regelmatig maakte ze zelf een lijstje, vaak voor schooltijd, voor een feestje of een onverwacht uitstapje. Om zo haar angsten (links) in beeld te brengen, en vooral om het tegenwicht te zien van de positieve (rechts) dingen op die betreffende dag. Want de rechterkant van het lijstje bleek altijd stukken langer dan de linkerkant. Na het maken van zo’n lijstje was haar angst in kaart gebracht en voelde ze zich gelijk al beter. Na verloop van tijd was de uitspraak ‘ik ga even een lijstje maken’, de gewoonste gang van zaken voor iedereen in huis.

AFSCHEID EN EEN NIEUW BEGIN
Catalina gaf altijd duidelijk aan waar haar grenzen lagen. Haar vrienden wisten ook van haar angsten en deelden daarop vaak hun eigen problemen met haar. Voor slaapfeestjes werd ze uitgenodigd en als we haar om 00.00 uur in pyjama ophaalden, stonden al haar vrienden haar uit te zwaaien bij de voordeur. Volledig geaccepteerd, zo mooi was dat. Aan het einde van groep 8 was Catalina klaar voor de middelbare school. Ze kreeg een pracht van een afscheidsspeech van haar juffen. Ze vertelden haar dat ze zo’n evenwichtige dame was, en dat ze zelf heel goed wist wat ze wilde in het leven. En dat wij haar daar als ouders gewoon in moesten volgen. ‘Blijf jezelf’, was het advies.

Na een heerlijke zomer begon ze op een door haarzelf uitgekozen school. Een spannende tijd waarin haar angsten plots en op een totaal onverwacht moment hevig terugkwamen.

deel 1, deel 2