Catalina, de dochter van Kaatje heeft al een aantal jaren last van irrationele angsten. Kaatje vertelt hoe het ooit is begonnen, wat dat met haar dochter doet en hoe zij als ouders er mee omgaan.

“Mam, het gaat echt niet meer!” Een huilende puber heb ik aan de lijn. Ik zit in een overleg op mijn werk en ren met de telefoon naar de gang als ik zie dat zij belt, mijn 13-jarige dochter. Snikkend heb ik haar aan de lijn. Met horten en stoten vertelt ze dat ze zo bang is om over te geven, ze wil gelijk naar huis. De concierge heeft haar al een briefje gegeven en ik hoef alleen maar ‘ja’ te zeggen.

OP DE BANK MET DE HOND
Ik voel me voor het blok gezet. Om haar gerust te stellen, spreek ik haar met wat bemoedigende woorden toe. Echt overtuigend ben ik niet. Want ik weet dat op dit punt er geen rationeel gesprek te voeren is met haar. De angst om over te geven heeft haar volledig in zijn macht. Vluchten naar huis is het enige wat ze nog wil. Lekker op de bank met de hond en een kopje thee. Veilig. Daar heeft ze er geen last van. ‘Ga maar’, fluister ik in haar oor. Gerustgesteld ben ik niet. Die dag ga ik eerder naar huis.

GEEN FEESTGANGER
Waar het ooit mee begonnen is? Lastig. Terugkijkend denk ik dat het zo’n beetje in groep 5 of 6 erger is geworden. Uitnodigingen voor feestjes vond ze al lastig toen ze klein was. Waar mijn zoon staat te springen en niet kan wachten op wat er komen gaat, kroop Catalina als 5, 6 jarige al achter het gordijn als ze een uitnodiging voor een verjaarsfeestje ontving. Wat ging ze eten op het feestje en waar gingen ze naartoe? Deze vragen vuurde ze op mij af. Vooraf ondervroeg ik de moeder van het feestvarken. Zo kon ik Catalina geruststellen en ging ze – vaak toch schoorvoetend – naar het partijtje. En nee, ze had geen slechte ervaring gehad. Aangekomen had ze altijd moeite om me los te laten. Nee, ze was geen feestganger.

TRIGGER?
Terugkijkend op die periode weet ik eigenlijk wel wat haar angsten heeft getriggerd. De moeder van haar buurtvriendinnetje pleegde in 2008 zeer onverwacht zelfmoord. Een complete shock voor Catalina en voor ons. Ik kan wel zeggen dat we er allemaal een jaar helemaal van onderste boven zijn geweest. Hoe leg je aan een 8-jarige uit dat de moeder van je vriendinnetje zelfmoord heeft gepleegd? Dat onze achterbuurvrouw zelfmoord had gepleegd was geen geheim in de buurt. Haar eigen kinderen wisten dat ook. Wat het met Catalina heeft gedaan, wisten we niet zo goed. We spraken er wel veel over. Kort  daarna verhevigden Catalina’s angsten.

INSTANT OVERTUIGD
Tot die vreselijke periode was het redelijk te overzien en te ‘handelen’ thuis. Hoewel het stiekem wel een hele hoop energie kostte. In groep 6 wilde ze plots niet mee met een schooluitje naar de boerderij. Ze vond het doodeng en wilde haar bed niet uit en bleef onder de dekens liggen. Bang voor, ja wat? Bang voor wat er komen zou, bang omdat ze geen idee had wat ze zou gaan meemaken, bang om iets te moeten eten waar ze geen trek in had. Een 8-jarige die niet uit haar bed wil komen omdat ze bang is, dat breekt je hart als moeder (en vader). De onmacht die ik toen voelde, motiveerde me om hulp te zoeken. Dit probleem konden wij niet aan, hoe graag we dat ook zouden willen. Daarvan was ik instant overtuigd.

Lees binnenkort het vervolg op Taboe